Hoe kijk jij naar jezelf? – Worden wie je bent!

10 februari 2021
Delen via:

Hoe kijk jij naar jezelf? Ben je tevreden, of zie je alleen maar dingen die anders moeten en raak je daar steeds weer gefrustreerd over? We mogen leren om door Gods ogen naar onszelf te kijken, en te weten dat we ons unieke zelf mogen zijn, onafhankelijk van de mening van anderen. Zo worden we wie we zijn!

In positieve zin willen opvallen, naar complimenten verlangen, goedkeuring en bevestiging zoeken… Het heeft allemaal te maken met het ontbreken van die innerlijke zekerheid, het geloof, het wéten wie je werkelijk bent en mag zijn. En al die honger naar goedkeuring en bevestiging maakt dat je steeds méér uit de kast haalt. Maar hoeveel je er ook uithaalt, het is nooit genoeg. Het enige wat je ermee bereikt, is een lege kast…

Soms zie ik op Facebook foto’s voorbijkomen van kindertraktaties die weinig meer met trakteren hebben te maken maar heel veel met ‘gezien én bewonderd worden’. En dat ‘gezien worden’ kan dan zowel het verlangen zijn van de moeder voor haar kind, als voor zichzelf, als voor hen beiden. Toen mijn kinderen op de basisschool zaten, bestond Facebook nog niet, maar ik heb me net zo goed uitgesloofd tijdens het maken van traktaties. Ongemerkt ging het niet meer in de eerste plaats om het leuke en smakelijke, maar deed ik vooral mijn best om bewondering te krijgen. Voor mijn kinderen, maar ook voor mezelf.
Als ik mezelf eerlijk de vraag stel of al die uren in de keuken moesten dienen om anderen te plezieren, of dat ze moesten dienen tot meerdere glorie van mijn bakkunsten – en dus van mijzelf… dan moet ik bekennen dat het vooral om dit laatste ging. Niet uit hoogmoed, zo van ‘kijk mij nou’, maar vanuit de diepe hunkering om gezien en geliefd te worden. Op welke manier dan ook.

Toen ik me van deze beweegreden bewust werd, heb ik me aangewend om mezelf steeds weer de vraag te stellen: waarom doe ik dit? Wat is mijn (hoofd)doel?

Geef ik om te geven of geef ik om te krijgen?

Inzicht in waarom je iets doet, kan confronterend zijn en je laten schrikken, maar kan ook bijzonder helpend en helend zijn.

De Engelse vertaling voor het menselijk wezen luidt: human being. Mens-zijn. Veel van ons zijn echter van human being veranderd in human doing. Altijd maar bezig zijn – altijd maar denken dat je bent wat je doet. Totdat je niets meer kunt doen omdat je opgebrand bent – en je je daar vervolgens ook nog schuldig over voelt omdat zo duidelijk blijkt dat je (weer) tekortgeschoten bent en eigenlijk nergens nog toe dient. En terwijl je lamgeslagen thuis zit, schreeuwen de vragen in je hart. ‘Wat heeft de maatschappij nu nog aan mij? Wat hebben de mensen om me heen nu nog aan mij? Wat doe ik eigenlijk hier nog? Zou de wereld niet beter af zijn zonder mij?’
Niet zelden speelde in de tijd van mijn burn-out de vraag door mijn hoofd of het niet beter zou zijn om niet meer mee te sturen in de bocht op de hoge dijk vlak achter onze woonplaats. Het feit dat ik dit mijn twee kinderen niet wilde aandoen (ze hadden door de scheiding toch al meer dan genoeg in hun rugzakje zitten) en het feit dat ik niet voor God durfde te verschijnen, weerhielden mij ervan om die gedachte om te zetten in een daad. En wat ben ik daar dankbaar voor.

Wat een genade dat God mij ervoor heeft bewaard, en dat niet alleen, maar dat Hij me ook heeft leren léven.

Hij heeft me geleerd – en geeft me steeds weer de nodige opfriscursusjes – om me niet langer door verwachtingen en verlangens van anderen te laten beheersen, maar er op een gezonde manier mee om te gaan. Hij heeft me geleerd dat ik mijn eigen unieke ik mag zijn. Ik zag pas een kaart met het volgende opschrift: Als driehoek hoef je niet door een rondje. Sta vierkant achter jezelf. (© Zinvol.nu)

Deze uitspraak bracht me bij een herinnering aan de hollebol, een soort ‘bal’ waar je vormpjes in kon stoppen, maar alleen als het vormpje uniek was aan de opening. Die hollebol was een populair stuk speelgoed voor mijn kinderen, maar hij zorgde ook wel eens voor tranen en driftbuien wanneer ze per se en met al hun kracht een driehoekige vorm door een ronde opening probeerden te duwen.
Is dat niet precies wat we vaak op allerlei manieren, en zeker niet altijd zo zachtzinnig, met onszelf – maar ook met anderen – proberen? En wat bij ons en de ander ook tranen, frustratie, machteloosheid en beschadiging van de originele vorm oplevert?
De hollebol leert ons een wijze les.


Deze blog komt uit:

Eigenwaarde, zelfvertrouwen, identiteit – wat is de waarheid over jou?

Hoe kijk jij naar jezelf? Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Hoe kijkt God eigenlijk naar jou? Wat ziet Hij als je voor Hem staat? En hoe leer je door Zijn ogen naar jezelf te kijken? Waar zoek jij je identiteit in, en wat is de waarheid over jou?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *