Meditatie onder het kruis

17 april 2019
Delen via:

Het kruis verbindt ons

Nav Johannes 19:25-27

Vrienden en familieleden kunnen wel eens tegen vallen. Maar er zijn ook momenten waarop ze je ineens ongekend steunen. Ze kunnen nauwelijks iets voor je doen, maar ze zijn er en ze laten je niet alleen. Aan zoiets denk ik bij dat groepje familie en vrienden aan de voet van Jezus ‘ kruis. Op zich maar een klein groepje. Het zou gaan om Maria, de moeder van Jezus, haar zus, nummer drie is een schoonzus van Maria en vier is  Maria van Magdala, de motor van de vrouwenbeweging.  Zo op het oog maar een simpel groepje van vier vrouwen, steun zoekend bij elkaar. Plus Johannes, een van Jezus belangrijkste leerlingen.

Stonden ze eerst wat op afstand, ineens staan ze dicht bij het kruis. Misschien waren ze eerst bang geweest, schaamden ze zich een beetje voor Jezus, ontbrak het hen aan moed. Misschien waren ze ook wel boos op Jezus, dat Hij het zover had laten komen. Of waren ze boos op God? Heeft Maria op een bepaald moment gezegd: nu geef ik nergens meer om! Ik ga gewoon heel dichtbij Hem staan, ik zeg tegen de soldaten: aan de kant jullie, ik ben zijn moeder. En de anderen misschien ook. Laat ons door: wij zijn familie, wij zijn vrienden.  Dat doen moeders, soms zijn ze niet meer te stuiten.

Dit is je zoon

Daar staan ze. Hun ogen kijken omhoog. Jezus herkent ze. Misschien hing het kruis ook niet echt hoog, er zijn afbeeldingen waarop  de gekruisigde bijna op ooghoogte hangt. Op zich is dat natuurlijk nog confronterender. Je denkt: wat mooi dat jullie daar staan. Dat jullie je zus en schoonzus en vriendin steunen. En samen Jezus steunen. Jezus kijkt naar ze. Heel goed meiden. Even licht er in Jezus’ ogen mogelijk iets op van `fijn dat jullie er zijn!’  Maar dat zegt Hij niet. In plaats daarvan zegt Hij tegen Maria alleen maar. `Vrouw’, – en met een blik naar Johannes- `dat is je zoon!’  En tegen Johannes. `Dat is je moeder.’

Vreemd. Dat moet pijn gedaan hebben in het groepje. Waarom zo afstandelijk? Ik denk dat het zo zit. Onder het kruis van Jezus sta je altijd als mens, aangwezen op genade. Niet als vriend,supporter, sympatisant, niet eens als moeder. Alleen moet Jezus het donker in. Alleen moet Hij de schuld uitboetten. Alleen moet Hij de angst en eenzaamheid door.  Hij heeft ons niet nodig, wij hebben Hem nodig. Kijk naar Hem, kijk naar Hem.

Verbonden

Maar al neemt Jezus afstand van elke natuurlijke band als vriend of familielid,  –  op een nieuwe manier worden Maria en Johannes door Hem met elkaar weer verbonden. Vanaf het kruis geeft Hij die twee op een nieuwe manier aan elkaar. Als moeder of vriend zette Hij ze even terug, onder het kruis staan alleen zondaren. Maar vanaf het kruis geeft Jezus ons aan elkaar.

Als een nieuwe familie. Johannes en Maria hebben dat kennelijk ook meteen begrepen. Johannes neemt Maria in huis.  Ze zijn niet door Jezus tot elkaar veroordeeld. Ze zitten niet met elkaar opgescheept. Het kruis verbindt ze.

Dat is zo te zeggen het geheim van ons gemeentezijn.
Niemand is zaalvulling. Met niemand zitten we opgescheept. En levenslang ben ik niet eenzaam meer!

 

Geschreven door Piet de jong
DS P.L. de Jong is predikant bij de Protestante Kerk Nederland en schreef het boek Sores en Zegen.


PUUR! Boekentip

Op zoek naar inspiratie om je geloof te verdiepen in de veertigdagentijd? Veertigvragentijd is een aantrekkelijk boekje dat je gidst op weg naar Pasen. Het biedt een dagelijkse overdenking n.a.v. Lucas 9 t/m 23, voorzien van prikkelende reflectievragen. Om in je eentje of samen te overdenken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *