Mijn werelden

28 augustus 2019
Delen via:

Recent bezocht ik de tentoonstelling Bij ons in de Biblebelt in het Utrechtse Museum Catharijne Convent. Foto- en filmmateriaal brengt de ‘refocultuur’ in beeld, met speciale aandacht voor reformatorische kunst.

Rode draad in het geheel is het thema de brede en de smalle weg. In reformatorische huiskamers hangt vaak een plaat aan de muur, waarop een brede en smalle weg is afgebeeld. Het pad naar de vredige hemel is steil en smal; de toegang tot de vrolijke route naar het hevig rokende vuur, is wijds en uitnodigend. Diverse varianten van deze afbeelding zijn in de expositieruimtes te zien.

Eén been

Zelf sta ik met één been in de ‘refowereld’. Mijn andere been loopt rond in de niet-kerkelijke samenleving en de rest van mijn ledematen beweegt zich binnen het brede spectrum van de christelijke gemeenschap.

Mijn leven speelt zich af op het snijvlak van deze groepen en de ‘refocultuur’ beïnvloedt mij met wisselende intensiteit. In mijn jeugd meer en anders dan tegenwoordig. Het is balanceren tussen meerdere werelden en zoeken naar evenwicht. Tussen rekening houden met (ongeschreven) regels van de reformatorische zuil, dagelijks functioneren in de hedendaagse maatschappij en invulling geven aan het leven op basis van een eigen, bijbelse lijn.

Verwachtingen

Elk van ‘mijn’ werelden heeft eigen mores en verwachtingen. Dat leidt vaak tot verrassende inzichten. Soms levert het meebewegen met groepen conflicten op. Open en zichtbaar of innerlijk en daardoor minder of niet altijd merkbaar voor anderen. Het kan ingewikkeld zijn om een bepaald gezichtspunt uit te dragen binnen één van de andere werelden.

Mijn kijk op carrière als vrouw bijvoorbeeld. Een (hoge) functie in het bedrijfsleven kan worden gezien als eerzuchtig en als niet passend bij Gods bedoeling voor een vrouw; of als noodzakelijk, een plicht om iets te doen aan de ouderwetse en scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Of is het juist talenten inzetten, die God gegeven heeft? Hoe ik het ook zie, ik heb iets toe te lichten – of te verdedigen ‒afhankelijk van de wereld waar ik me in bevind.

Oprechte interesse en aandacht verbinden, dwars door verschillen heen. Er is soms moed voor nodig om te zoeken naar echte verbinding. Wanneer dat er is, geeft het wederzijds begrip, respect en vrijheid.

‘Mijn’ werelden raakten elkaar

De tentoonstelling bezocht ik met een aantal bekenden. Onze gezamenlijke kennis van en ervaring met geloven is divers. ‘Mijn’ werelden liepen ineens door elkaar heen; raakten elkaar even, met een dieper inkijkje in één ervan. Dat raakte ook mij persoonlijk. Ik was me er vooraf niet zo van bewust dat ik regelmatig door verschillende werelden navigeer en dat de mate van overlap varieert.

‘Ín de wereld, niet ván de wereld’, zegt de Bijbel. Vroeger, en ook tijdens de tentoonstelling, heb ik veel naar de afbeelding van de brede en de smalle weg staan kijken. Ik vroeg en vraag me nog steeds af, of die verbeelding recht doet aan de werkelijkheid. Is de scheiding wel altijd zo duidelijk? Lopen we soms niet een tijdje met elkaar op, (net) over of langs de soms dunne scheidslijn tussen beide wegen?

 


PUURvandaag boekentip

werelden“De lessen van Esther’ is onderdeel van de PUUR! geloof-reeks met Bijbelstudies voor vrouwen. Carianne Ros biedt in dit boekje over schoonheid diepgaande, verrassende en praktische lessen voor je leven, gebaseerd op het Bijbelboek Esther. Je kunt ‘De lessen van Esther’ gebruiken voor persoonlijke stille tijd, maar ook in je vrouwengroep of Bijbelkring. In elk hoofdstuk staan vragen en overdenkingen ter versterking van jouw relatie met God, jezelf en de ander.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *