Spring maar achter op bij mij, achterop mijn fiets

27 mei 2019
Delen via:

De ochtendspits: druk, ietwat chaotisch, soms met een ochtendhumeur (want we sliepen nog zo lekker) en vooral een heleboel gehaast. Kinderen in de kleren, zelf in de kleren, broodje eten, broodjes smeren, appeltjes in de tas, eigen werktas gereed maken en dan stappen we op de fiets. Op weg naar school, daarna naar het werk, een nieuwe dag staat weer voor ons. De twee uur voordat ik zelf ga werken kan soms voelen als een werkdag op zich. Blij en opgelucht ben ik wanneer iedereen weer in de schoolbanken zit, ook vandaag is het weer gelukt.

Achterop

Tijdens die twee uur is er een moment waarop ik intens geniet. Dat is het moment waarop ik op de fiets stap met dochterlief achterop en zij haar armpjes om mij heen slaat en haar hoofd tegen mijn rug legt. Zo fietsen we naar school. Even nog helemaal niks, even nog genieten van een momentje rust bij elkaar. Ik hou haar handjes vast en zo fietsen we de nieuwe dag tegemoet.

Ze kan zelf fietsen sinds kort, maar naar school mag ze nog bij me achterop. Ze legt haar hoofd tegen me aan en ik hoor haar gelukzalig zuchten. Ze heeft niet in de gaten dat ze mij een spiegel voorhoudt.

Achterop bij de Vader

Nog geen jaar geleden zette ik voorzichtig weer kleine stapjes om opnieuw het werkproces in te gaan, dit na bijna een jaar niet gewerkt te hebben, extreem vermoeid na een loodzware tijd. Het was een jaar waarin ik mocht bijkomen, mocht leren dat ‘er zijn’ voldoende was, dat het niet draait om wat ik doe of wat ik heb gestudeerd of welke belangrijke functie ik bekleed. Simpelweg ‘zijn’ is helemaal niet zo eenvoudig, het was alsof ik opnieuw moest leren fietsen, maar nog zo wiebelde dat ik toch maar achterop de fiets bij mijn Vader klom.

Mijn Vader die zo geduldig was om me deze nieuwe manier van leven te leren, nam me met alle liefde weer even achterop Zijn fiets. Waar ik voorheen dolgraag zelf wilde fietsen, zelf wilde sturen, zelf de route wilde bepalen, leerde ik nu genieten van het feit dat ik achterop kon klimmen. Wanneer het ‘er zijn’ zo lastig bleek sloeg ik mijn armen om Zijn middel, legde ik mijn hoofd tegen Zijn rug en zuchtte ik gelukszalig; fiets maar Papa, neem me maar mee, ik vertrouw U wel, waar we ook heen gaan.

Ik sloot mijn ogen dan en zoog de rust diep in me op. ‘Er zijn’ werd steeds iets gemakkelijker, op momenten leerde ik weer zelf fietsen zonder te wiebelen, maar wel altijd met een hand op mijn rug. De hand van mijn Vader, die me bemoedigend duwde; toe maar, je kan het, wees niet bang, ik fiets altijd naast je.

Ik leef weer

Een jaar later..ik werk alweer een ruime tijd, ik heb weer voldoende energie om de gewone dingen te kunnen doen, te sporten, sociale contacten te onderhouden, dingen te ondernemen, kortom; ik leef weer, ik doe weer, ik droom weer, het gaat goed. Iets waar ik enorm dankbaar voor ben.  En toch bekruipt me soms het gevoel van heimwee. Heimwee naar die tijd dat ik achterop de fiets klom en me zo dichtbij mijn Vader voelde dat ik me verder nergens druk meer over maakte. Rust..

Gewoon zijn

Mijn dochter leerde het me weer deze ochtend; ook al is het druk, chaotisch, een rennen en vliegen van hier naar daar; wees dankbaar dat het kan, wees dankbaar dat je gezond bent, energie hebt, het is niet vanzelfsprekend.  Maar vergeet tegelijk soms niet om even van je fiets te stappen en achterop bij je Vader te klimmen, je handen om Zijn middel te slaan en je hoofd tegen Zijn rug te leggen.  Slaak dan een gelukzalige zucht; wat is het heerlijk om simpelweg gewoon even te mogen zijn.

 

Deze blog is geschreven nog een nieuwe blogster; Christien.

Ik ben Christien Korf, 34 jaar uit Emmeloord. Ik ben getrouwd en moeder van 2  kids van 9 en 6. In het dagelijks leven werk ik op het secretariaat van een welzijnsorganisatie. Naast mijn werk mag ik graag schrijven, creatief bezig zijn met foto’s, ik hou van nieuwe plekken ontdekken en ben gek op de zee!


PUUR! boekentip

‘Dansen in de regen’ van Marianne Grandia gaat over vreugde vinden in God. Hoe kun je vreugde vinden in God wanneer het stormt in je leven? En welke Bijbelteksten helpen daarbij? In haar toegankelijke, warme stijl vertelt Marianne Grandia over licht en schaduw, keuzes maken, het leven omarmen en dansen in de regen.

 

Reacties (3)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *