Stilte

28 april 2021
Delen via:

Een volle maan boven een zilveren zee. Schaduwen die ervoor zorgen dat de verlichte rotsen zich scherp aftekenen tegen de lucht. Ik zat in de antieke schommelstoel naast het raam met een warme kop koffie in mijn handen, gefascineerd door de grote hoeveelheden schuim die golfden op de oceaan, bijna fluorescerend in het maanlicht.

Stilte. Volmaakte stilte. Dat is een ongelofelijk geschenk, niet altijd beschikbaar voor de mensen die dit het meest zouden waarderen en er het meest van zouden genieten. En meestal wordt het niet genoeg gewaardeerd door degenen die het wel hebben, maar zich er niet prettig bij voelen. Het is op veel plekken onmogelijk om te ontsnappen aan het lawaai van buitenaf: druk verkeer op de weg of in de lucht, sirenes, claxons, kettingzagen, luide stemmen en, misschien wel de ergste van allemaal: schreeuwende rockmuziek met enorme versterking die ervoor zorgt dat de grond dreunt.

Ik denk dat het mogelijk is om stilte te leren, maar alleen als je er in oprechtheid naar zoekt. God zegt tot ons: ‘Wees stil en weet dat ik God ben’ (Psalm 46:10) en ‘In rust en inkeer ligt jullie redding, in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht’ (Jesaja 30:15).

Wees er helemaal

De stilte waarin we God kunnen vinden is geen oppervlakkige stilte, het is niet slechts een afwezigheid van onrust of van spreken. Het is een bewuste oplettendheid, in stilte. Je bent ontvankelijk, alert en bereid. Ik moet denken aan iets wat Jim Elliot (mijn man) een keer in zijn dagboek schreef: ‘Waar je ook bent, wees er helemaal. Leef tot het uiterste in elke situatie waarvan je weet dat het de wil van God is.’

Dit is misschien niet zo moeilijk voor een sportman, van wie de ogen steeds op het spel zijn gericht. Maar voor mij is deze stilte in de aanwezigheid van God, het ‘er helemaal’ voor Hem zijn – hoewel ik het koester en ernaar verlang – niet makkelijk vol te houden. Zelfs op de prachtige plek waar ik woon. Ik ben snel afgeleid en dat lijkt alleen maar sneller te gaan als ik probeer me op God zelf en op niets anders te richten.

Hoe zou dit komen? Ik denk dat C.S. Lewis precies de vinger op de zere plek legt in Brieven uit de hel. Dit boek is een briefwisseling tussen een ervaren duivel en zijn neefje (een duivel in opleiding) om de fijne kneepjes van het vak aan te leren: hoe je christenen kunt verleiden om hun geloof te verloochenen.

Beste Galsem,

Muziek en stilte – wat haat ik deze dingen! Wat moeten wij dankbaar zijn dat er al sinds Onze Vader de Hel betrad – langer geleden dan mensen in lichtjaren kunnen uitdrukken – geen kubieke centimeter helse ruimte en geen seconde helse tijd aan deze beide verschrikkingen zijn blootgesteld maar geheel en al bezet door Lawaai – Lawaai, het grote dynamisme, de hoorbare manifestatie van al wat juichend, manhaftig en meedogenloos is – Lawaai, ons enige schild en pantser tegen domme twijfels, wanhopige bedenkingen en onmogelijke verlangens.

Uiteindelijk zullen wij het hele universum in lawaai veranderen. We hebben wat de Aarde betreft al grote stappen in die richting gedaan. De melodieën en de stiltes van de Hemel zullen uiteindelijk worden weggeschreeuwd. Maar het is waar, wij zijn nog niet luidruchtig genoeg, bij lange na niet. Er wordt aan gewerkt.

C.S. Lewis overleed in 1963. Het werken aan lawaai maken heeft sindsdien aanzienlijke vooruitgang geboekt, denk je ook niet? Om stil te zijn te leren moeten we ons verzetten tegen onze oude vijand, die zeer sluw en machtig is en die gewapend is met wreedheid en haat. Maar wij hebben Iemand die veel groter is, aan onze kant. Zijn stem bracht hevige stormen en wilde golven tot bedaren. Hij wil ons absoluut helpen als we onszelf stevig en vastberaden in Zijn nabijheid brengen – ‘Ik ben er, Heer. Ik luister.’ Als er geen antwoord lijkt te komen, onthoud dan dit: ‘Goed is het geduldig te hopen op de Heer die redding brengt’ en ‘Wanneer Hij zwijgt, wie kan hem dan verstoren?’ (Klaagl. 3:26 en Job 34:29).

Stilte is een vorm van aanbidding. Toen het zevende zegel was geopend (in Openbaringen), was het een half uur lang stil in de hemel. Wat zou er in ons huis gebeuren als we ons zouden proberen voor te bereiden op dergelijke hemelse stiltes? Door een half uur lang niet met deuren te slaan, geen tv, muziek of video’s aan te hebben, en zo min mogelijk te praten, met zachte stem?

Zou het niet kalmerend werken om gewoon stil te zijn, waarbij stilte ook een afwezigheid is van beweging?

Stille Dag

Mijn vader liet ons dit vroeger eens in de zoveel tijd proberen. Waarom zouden we nu niet eens een Stille Dag proberen of zelfs een Stille Week, zonder de normale geluiden? (Kan iemand het een week zonder tv uithouden?) Het zou weleens kunnen zorgen voor meer zicht op het spirituele leven dat tot nu toe voor ons verborgen was, aangezien een verdieping van onze communicatie met Hem onmogelijk is wanneer er alleen maar drukte om ons heen is. Lijkt het alsof God afwezig is? Ja, voor de meesten van ons lijkt dit zo. En zelfs op zulke momenten mogen we niet alleen stil zijn voor Hem, maar er ook op vertrouwen dat Hij onze benauwdheid hoort, die we niet onder woorden kunnen brengen.

Deze blog is overgenomen en vertaald uit de nieuwsbrieven van Elisabeth Elliot.

We have tried to find the copyright holder of these texts. If you hold these rights, please contact us at info@puurvandaag.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *