In the eye of the storm

12 december 2017
Delen via:

Terwijl orkaan Irma verder raast in het Caribische gebied en José al op de loer ligt gaan mijn gedachten naar mijn eigen leven en wellicht kan ik je meenemen naar die van jou. Orkaan Irma laat desastreuze beelden achter; huizen in puin, overal water, weinig tot geen voedsel,plunderingen en angst. Angst voor wat nog komen gaat, want de volgende storm is onderweg.

“In the eye of the storm, I will give You control. In the middle of the storm, you saved my soul.” – Ryan Stevenson

De storm kwam niet onverwachts, hij werd aangekondigd. Men kon zich erop voorbereiden. Men kon eten inslaan, familie inlichten, en niet in het minste belangrijk; hun huis verstevigen. Planken voor de ramen timmeren, wellicht zandzakken plaatsen, het huis zo stevig mogelijk maken voor dat wat komen zou. Alles in de hoop dat het voldoende zou zijn om dit te doorstaan. En dan kun je niks meer dan afwachten en hopen en bidden dat het genoeg is, dat je goed genoeg bent voorbereid op wat komen gaat.

In je leven kan het soms ook flink stormen. Maar hoe vaak ben je er op voorbereid?

Waarom ik?

Vaak komen stormen onverwacht, ze kondigen zich niet aan, maar staan plotsklaps voor je neus. Kloppend of bonkend aan je deur en wil naar binnen waaien. En dan moet je er ineens iets mee. Er wordt gerammeld aan je leven. Zo veilig als dat eerst leek , voelt het nu als los zand. Glippend door je vingers. Er is geen grip meer, geen houvast. De grond wordt onder je voeten weggeslagen. Het waait, de storm laat rotzooi achter, het regent dagenlang, soms maandenlang, het bliksemt, het onweert. En je staat daar, je van geen kwaad bewust, want hoe kan het nou dat vanuit een rustig kabbelend weertje het ineens zo krachtig tekeer gaat? “Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?” is vaak een van je eerste gedachten of vragen. “Waarom ik?”

Toen orkaan Irma in ons leven kwam in de vorm van kanker, waren we allesbehalve voorbereid. Sterker nog; waarom had ik me voor moeten bereiden, we hadden alles toch prima op de rit? We konden het toch allemaal zelf wel? God kende ik, maar niet van heel dichtbij. God was zo ongrijpbaar voor mij, ik kwam nooit dichterbij dan een schietgebedje of een stille wens. Of was het andersom? Kwam Hij nooit dichterbij mij? Was ik degene die Hem niet nodig had of niet wist hoe ik naar Hem kon luisteren?

Toen kwam de storm

Vlak voordat de storm kwam, vlogen de zwaluwen al schreeuwend door mijn hart, “storm op komst!”, is wat ze leken te zeggen, “bereid je voor!”.  Ik voelde het, ik deelde het, ervoer de onrust, maar die onrust was niet nieuw voor mij, die ervaarde ik al jaren. Toch was het dit keer anders. Enkele weken voordat de storm op kwam zetten werd er al gerammeld aan mijn deur. “Kom op, ga aan de slag!” Ik had mijn hart moeten verstevigen, ik had mijn ramen dicht moeten timmeren, ik had een fundering moeten leggen, zo sterk dat geen enkele storm erdoor heen zou komen. Ik had Hem toe moeten laten in mijn hart. In plaats daarvan waren de ramen al dichtgetimmerd lang voordat Hij aan kon kloppen.

Geen opening, geen enkel kiertje waardoor Hij  nog naar binnen kon.

En toen kwam de storm -ons kind had kanker. Hij raasde langs ons, het regende maandenlang. De storm liet een puinhoop achter, met name in mijn hart. Het werd kil, het werd boos, het werd ontoegankelijk, mijn hart werd koud en van steen. Ik knokte tegen de storm, ik zou hem gaan verslaan, daar had ik niemand bij nodig, dit kon ik zelf wel. Ik werd zo boos,ik werd zo moe van het vechten en wat ik vooral niet zag, was dat er achter me Iemand stond die steeds op mijn schouder tikte; geef het op, geef het over, dit is niet jouw strijd, Ik vecht voor jou!”

Ik wees diegene af, hoe kon ik loslaten wat zo  kwetsbaar was, hoe kon ik dat overgeven aan Iemand die ik niet vertrouwde in dit proces? Hoe kon ik weten welk plan God had met deze ziekte? Het kon twee kanten opgaan. Dood of leven. Zwart of wit. Goed of slecht. Die keus zou ik niet maken, dat risico wilde ik niet nemen. Nee, deze storm ging ik alleen bevechten.

Bezinning

En na 9 lange maanden waarin het soms voelde alsof we Goliath aan het verslaan waren, ging de storm liggen. Ging de zon weer schijnen. En hoewel ik moeite had om te geloven dat na zoveel natuurgeweld de zon überhaupt nog kán schijnen kwam ik ergens op een punt dat ik ging bezinnen.

Wat volgde was orkaan José.

Mijn ogen gingen open, mijn hart ontdooide beetje bij beetje en ik begon weer te voelen. Ik keek in mijn hart en ik schrok van wat ik daar aantrof; een doffe, zwarte puinhoop, een strijdveld waar duidelijk werd hoezeer ik op mijn eigen kunnen had vertrouwd.

Bij het zien en voelen van deze bende, brak ik. Boog ik mijn hoofd, viel op mijn knieën en zei; Oke, Heer, als het Uw wil is, help me dan om deze rotzooi op te ruimen. Help me om de resten die de storm achter heeft gelaten een plekje te geven. Help me om mezelf weer te vinden te midden van deze berg van schade, maar help me eerst U weer te vinden.  Jezus nam me aan de hand, trok me omhoog en zei; dit gaat we samen doen, jij en Ik, vertrouw me maar.” En terwijl we samen alles opruimden, alles één voor één een plekje gaven, leerde Hij me zoveel over mezelf, maar ook over mijn leven tot nu toe.

 

Opbouwen

Hij liet me inzien dat ik niet alleen vorig jaar een storm aan het bevechten was, het werd ineens zichtbaar dat ik al jaren aan het vechten was. Dat ik al jaren in een storm zat. In het oog van de storm kreeg ons kind kanker en ik was onvoorbereid. Puur en alleen omdat ik zo druk was geweest om iemand te worden. Ik was zo wanhopig op zoek naar wie ik was, wie ik mocht zijn, dat ik compleet mistte wat de essentie van dit leven is.

Een storm in je leven is zwaar, het is pijnlijk, het is rauw en soms uitzichtloos. Maar o, wat kan het ook een prachtig vervolg krijgen, wanneer je van de grond af weer mag opbouwen.

Persoonlijk denk ik dat dat ook een reden is waarom God sommige stormen in ons leven toelaat (al zeg ik hiermee niet dat God verantwoordelijk is voor elke storm in je leven.) Het oude leven wat je leidde wordt met veel geweld afgebroken, je sterft soms zelfs beetje bij beetje diep vanbinnen. Zo heb ik het ervaren; stapje voor stapje stierf mijn oude ik, mijn oude “Ik kan het toch allemaal zelf wel”persoontje. Dat afsterven van oude gewoonten, oude gedachten en oude patronen is een opzichzelfstaand stormpje.

Vertrouwen

Verandering van gedachten en patronen is vooral erg verwarrend en kan je af en toe flink door elkaar schudden. Maar zet dan door, verwarring betekent dat je iets doet wat je niet gewend bent en als alles wat je gewend was heeft bewezen niet te werken, ga dan door, je loopt samen met Hem op die weg van verandering. Stormen komen en stormen gaan. Maar wees ten allen tijden voorbereid.

Leg de juiste fundering onder je zijn, leg hem onder je gezin, leg hem in je hart. Verwijder de planken die je voor je hart hebt getimmerd en maak ruimte voor Hem. Degene die je door deze stormen heen gaat leiden.

Laat Hem toe en laat nooit los.

En dan in het oog van de storm schreeuw je het uit; ook al stormt het, ook al gaat het tekeer en ben ik nog nooit zo bang geweest, Heer,ik vertrouw dat U plannen van hoop hebt hiermee. Ook al begrijp ik helemaal niks van wat er nu gebeurt, ook al ben ik ontzettend boos, maar houdt me vast, houdt ons vast en breek in deze storm af wat er in mij, in ons, niet hoort. Schud ons door elkaar, breng ons in verwarring, maar houdt stevig onze hand vast!

Ik kan niet wachten om te zien hoe U alles weer gaat opbouwen.

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *