Verbondenheid

3 september 2020
Delen via:

“Zag je me niet”?

Terwijl ik met dochterlief naar school fiets, klinkt het over straat.

Een oudere man ‘rent’ met rollator richting een jonge vrouw, ruig uiterlijk, twee honden, ook ruig. “Ach meneer”, zegt ze terug, “ik lette niet op, u weet, ik groet altijd”. Samen lopen ze door.

Het blijft hangen en op de terugweg zie ik ze lopen, samen langs de dijk. Ik ken ze niet, maar zie zonder woorden, verbonden.

Ik leef een leven van omzien en ontmoeten. Een open huis voor wie maar komen wil, een open hart voor wie maar praten wil. Met veel koffie en veel echtheid. Luisteren en er zijn. Ben ik volmaakt? Nou, verre van. Maar ik ben dol op mensen en verbind me graag met hen. Omdat ik zie, dat veel woorden niet helpen en veel hulp niet toereikend is. We slaan een brugje over, mens zijn. Een echt mens zijn, met onze fratsen toegevend naar elkaar. Gewoon zo het is. Het wordt zo vaak gezegd, wees jezelf. En net zo vaak niet gedaan. Het is wel zo, wees jezelf en zoek verbinding.

Onze wereld gaat gebukt onder afstand. Of je het er over wil hebben of niet, het dient zich elke dag wel ergens aan. Geprikkelde gesprekken, die continue om dat onderwerp draaien. Nog nooit was met een boog om iemand heen lopen zo respectvol. Het wringt aan alle kanten. We zijn niet gemaakt voor afstand. We zijn gemaakt voor relatie. Dat iemand een bondje met je maakt. En met je optrekt als jij het even niet ziet. En jij omziet als jij het wel ziet. Daar zijn we voor bedoeld.

Ik kom thuis samen met mijn zoon. Mijn blik wordt getrokken naar het raam van mijn dochter. Na lange tijd is de lichtbak weer beletterd. Zoon gniffelt en ik lach. “I love myself”. Of het niet meer dan normaal is. Geweldig toch! Hoeveel moeite moeten we doen de ander lief te hebben als onszelf en hoe makkelijk is een kind.  Hoe snel keuren we af, maar hoe leren we van puur zijn. In een paar seconden een live-training van grote kwaliteit. Wees vooral jezelf.

Ik denk terug aan de oude man, de gevoelde verbondenheid met de jonge vrouw. De kleine dingen doen het. Ze maken het verschil. Niet eerst het grote proberen, nee, eerst het kleine, dichtbij jezelf.

Zet ‘m op. Ga weer echt mens zijn. Schrap wat drukte en zeg: Kom even koffie doen. Loop ff met me op. Ik heb ook mijn moeiten. Dan gaan we weer verbondenheid oefenen. Ooit ging een  Verbinder ons voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *