Verlangen naar onze prins op het witte paard

17 januari 2020
Delen via:

Een groot deel van mijn leven heeft in het teken gestaan van het vinden van mijn knappe, integere, breedgeschouderde en vrolijke prins op het witte paard. In mijn dromen kwam mijn prins al in galop naar me toe (terwijl zijn jas openslaat door de wind) en in mijn dromen had ik de rest van het plaatje ook al helemaal ingevuld.

Mijn prins moet natuurlijk met een schroevendraaier overweg kunnen en tegelijkertijd wel een gesprek op niveau kunnen voeren. Hij moet me warm houden maar me ook ruimte geven als ik die nodig heb. Bij voorkeur weet mijn prins precies wat ik nodig heb, zonder dat ik erom hoef te vragen en als ik moe ben, staat er thee voor me klaar. Natuurlijk heb ik mijn geliefde zelf ook wat te bieden en dus weet ik wanneer ik mag luisteren of hem zijn tijd met vrienden en bier moet gunnen en kleed ik me leuk in jurkjes, ook al bevriezen mijn knieën als we op de kerstmarkt lopen.

In mijn hoofd wist ik precies wat ik nodig had en ik dacht ook te weten hoe ik mijn prins op het witte paard zou vinden. Namelijk door hard te zoeken. En dus ben ik de afgelopen twintig jaar bezig geweest met, of de prins te zoeken, of een relatie met mijn prins op te bouwen.

Dates

Mijn liefdes-queeste startte altijd met dates. Met een aantal prinsen had ik heerlijke dates. Zo was er een man die vond dat de ‘uitvinder van pindarotsjes een medaille moest krijgen’ en dus aten we zak na zak van dat snoepgoed leeg. Ook was er een man die verliefd was op de Kilimanjaro, dus keken we wel honderd filmpjes van de beklimming van ‘zijn Kili’.

Daarna was er een man die zelf niet wist wat hij leuk vond, ‘als hij maar bij mij was’, dus fietsten we hele dagen (ik was toen fietsverslaafde volgens een vriendin). En de date bij wie het witte paard de nieuwste Audi bleek te zijn, heb ik na een drankje toch snel weer uitgezwaaid.

Relaties

Een aantal dates werden relaties. Relaties die na een maand of drie toch niet de goede kant opgingen en dan leek het alsof elk briesje in een storm veranderde, waar ik dan toch niet zo’n zin in had want we waren de eerste honderd dagen nog niet eens voorbij en er was al heibel.

Ook heb ik met een aantal prachtige, lieve en bijzondere mannen lange (lat)relaties mogen hebben. Ik schrijf bewust ‘mogen hebben’ omdat het hebben van een relatie je toch ook een beetje door God gegund moet worden. Maar vooral omdat we voor het slagen van liefdesrelaties, gezegend door een huwelijk, vooral zelf eerst volwassen moeten worden.

Single

En in die volwassenheid wringt het voor velen van ons. En ook voor mij. Na de zoveelste erbarmelijke date (wie heeft er nou gele sokken?) en het stuklopen van de zoveelste relatie (weer het lege koude gevoel) besloot ik om bewust een tijd single te zijn om aan mezelf te werken. Dat is het engste en het beste besluit dat ik ooit heb genomen.

Toen ik besloot dat het falen van mijn liefdesrelaties wel eens aan mij zou kunnen liggen en dat het tijd werd dat ik naar mijn eigen aandeel ging kijken, zonder veroordelend te worden of mezelf als slachtoffer te zien, kon ik vanuit mildheid en ook kracht naar mezelf kijken. Mijn patronen herkennen en leren van mijn gedragingen en keuzes in het verleden.

Ik vond het super eng want ik wist niet hoe lang ik alleen zou blijven en ik wist ook niet wat ik allemaal zou tegenkomen in mezelf. Toch voelde ik dat het, naast dat het heel eng was, heel goed zou zijn. Dat het ook het beste besluit zou zijn dat ik ooit zou nemen, daar kon ik alleen van dromen. Wat kwam ik tegen? Bindings- en verlatingsangst en slachtoffer-, aanklager-gedrag. Poef. Daar lag mijn leerpad naar volwassenheid.

Aantrekken en afstoten

In mijn relaties had ik altijd ergens een voorbehoud van mijn vertrek. Als mijn vriend en ik nieuwe gordijnen kochten en ik betaalde meer dan de helft, dan zei ik dat ‘ik ze zou mogen hebben als het uit zou gaan’. Of als een vriend op de Parade zijn fiets aan de mijne wilde vastmaken, gilde ik het letterlijk uit op straat omdat ik niet vast wilde zitten!

Tegelijkertijd als een man mij verwende met lavendelzakjes in mijn brievenbus noemde ik hem een stalker en als een man steeds foto’s van ons op zijn FB zette, voelde het beklemmend. Ik was dus steeds bezig met zelf weg gaan of de man weg te duwen. Toen ik in mijn periode van zelfgekozen ballingschap dit systeem van aantrekken en afstoten onder ogen zag, kon ik het loslaten omdat ik besefte dat ik het in het verleden misschien nodig had maar nu niet meer.

Daarnaast raakte ik tijdens mijn relaties tegen mijn vriendinnen niet uitgepraat over wat mijn vriend nu weer voor evils had uitgespookt. Belachelijk! Ik heb ‘weer’ zo’n man. Mensen vonden het zielig voor mij dat ik de ware niet kon vinden, een feit dat me tijdelijk warmte en troost gaf. Als je steeds denkt dat je iets wordt aangedaan, dan doe je waarschijnlijk anderen ook iets aan.

Verbinding

Het heeft allemaal te maken met het vermogen om verbinding te maken. Het vermogen een ander te vertrouwen en te weten dat zijn intenties goed zijn, ook al herkennen we het gedrag van de ander niet als liefde. Kijk, de een bakt een taart om te zeggen hoe bijzonder de ander is, de ander komt met een haakje voor het raam ‘zodat het niet zo tocht’. Ook dit patroon kon ik opruimen omdat ik niet zozeer meer naar gedrag van de ander keek, als wel naar intentie.

Al met al ruimde ik dus mijn angst op. Zo zou je het kunnen zeggen. En daardoor kreeg liefde meer en meer ruimte in mijn leven. En dat leven leefde ik met mezelf. Zonder steeds bezig te zijn met het krijgen, houden of onderhouden van een man.

Liefde

Ik zei eerder dat God ons de liefde en de relatie moet gunnen. Ik heb altijd geloofd dat God mij niet overslaat. Ook niet na de zoveelste date of mislukte relatie. Ik geloofde dus altijd dat, als ik er klaar voor was, God mij een man zou sturen. Mijn prins op het witte paard. Als mensen zijn we namelijk van nature geschapen om relaties aan te gaan. We worden ook in een gezin, in elk geval uit een moeder geboren. We worden niet solistisch geboren.

We zijn geboren en gemaakt om samen te leven. Alleen moeten we er wel klaar voor zijn. Volwassen voor zijn. En als we, naarstig zoals ik, op zoek zijn naar onze prins vinden we niet de liefde die voor ons bedoeld is. Liefde vinden we als we happy met onszelf zijn, onszelf durven aan te kijken in de spiegel en zelfs kunnen houden van ons spiegelbeeld. Liefde komt als we haar het minst verwachten. Liefde komt als het ons gegund is. Liefde komt, als we zijn opgehouden met het constant turen naar een wit paard.

Helend

Mijn periode van single zijn heeft uiteindelijk drie-en een half jaar geduurd. Een tijd die ik als helend en Heerlijk heb ervaren. Afgelopen zomer toen ik eigenlijk iets anders aan het doen was, stond mijn prins op het paard ineens voor me. Of ik mee wilde rijden. Ik wist dat ik klaar was voor een ja. Een ja zonder, in elk geval met minder, angst. Een ja vol liefde. Vol vertrouwen en vol blijdschap.

Verlang je naar een liefdesrelatie? Omarm en koester het verlangen maar neem eerst de tijd voor jezelf en geef je heling de aandacht waar ze om vraagt. En als je het dan het minst verwacht, tikt Liefde je op de schouder, roept je naam en vraagt of je mee wil rijden.


PUUR!vandaag boekentip

prins op het wittepaardn ‘Laat je zien!’ deelt Rachel Hollis een welverdiende schop onder je kont uit: verstop je niet langer achter de leugens over jezelf! Je bent vaak zelf de enige die erin gelooft, dus daar kun je nog beter vandaag dan morgen mee stoppen. Met eerlijke zelfspot en reflectie behandelt Rachel in elk hoofdstuk van deze speed read een veelvoorkomende leugen en geeft ze drie scherpe, praktische tips. Je hoeft niet eerst af te vallen, succesvoller te worden of een man te vinden om een leuk mens te zijn. Laat je zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *