Vrijheid toen en nu…

4 mei 2020
Delen via:

Dit jaar gedenken we dat ons land 75 jaar geleden werd bevrijd na jaren in oorlog te hebben geleefd.

We kunnen het ons bijna niet voorstellen hoe dit geweest moet zijn. Voelen we ons nu tijdens dit coronavirus al bang, angstig en onzeker, laat staan hoe het voor deze mensen geweest moet zijn. En dan te bedenken dat dit niet een paar weken of maanden duurde maar jaren. Elke dag weer de vraag: Zullen we het einde van de dag wel meemaken? of Wat voor leven moeten deze mensen gehad hebben? Ik zou bijna zeggen ‘geen’ want hoe kun je nou leven in een tijd van oorlog.

Hoe zou het zijn geweest?

Overleven ja, dat is wat deze mensen deden. Als ik kijk hoe ik nu in deze coronatijd (over)leef en met deze bizarre omstandigheden om ga, dan vraag ik mij af hoe dit geweest zou zijn, wanneer ik de oorlog had meegemaakt. Zou ik zo nuchter zijn als nu? Zou ik wel een stap buiten de deur durven zetten, zonder bang te zijn dat ik door een soldaat neergeschoten zou worden of mijn leven beheerst zou worden door voortdurende angst?

Ik kan mij echt geen voorstelling maken van deze tijd. Het enige wat ik steeds weer denk is, wat hebben deze mensen veel moeten doorstaan en sommige zelfs nu 75 jaar na de bevrijding nog. Zoveel dierbare die van het een op andere moment uit hun leven zijn gerukt. Op transport gezet, niet wetende waar naar toe. Ik zie ze daar gaan op die bewuste 1 oktober 1944, een grote lange optocht van mannen jong en oud. Sommige nog maar amper man te noemen.

Vanuit de oude kerk te Putten werden zij weggevoerd na het zingen van Psalm 84: ‘Welzalig hij die al zijn kracht en hulp alleen van U verwacht, die kiest de wel gebaande wegen.’ Als ik deze laatste woorden tot mijn brein door laat dringen, denk ik bij mijzelf: ‘die kiest de wel gebaande wegen?’ Nou de weg die zij moesten gaan was verre van wel gebaand en al helemaal niet zelf gekozen.

Avontuur

Zou deze gedachtegang tijdens het zingen wellicht ook door de hoofden van enkele van deze mannen en jongens zijn gegaan? Ik zou het mij goed kunnen voorstellen. Ze gingen een onzekere toekomst tegemoet. Sommige zagen het in eerste instantie misschien als een groot avontuur, maar daar kwamen ze al snel van terug. Elke dag zwoegen, zweten en bijna niks te eten krijgen waardoor vele alleen daardoor al stierven. Uitgehongerd, uitgemergeld en volledig uitgeput. Afgrijselijk en wreed.

Maar de Duitsers kende geen genade. Zij wilde triomferen. De macht hebben over elk land en elk door God geschapen mensenkind. Koste wat het kost! Ongeacht de gevolgen voor hen die achterbleven. De vele vrouwen, moeders en kinderen die elke dag weer reikhalzend op de uitkijk stonden en verlangend uitkeken naar de terugkeer van hun man, vader, broer, zoon/zonen.

Gedenkteken

Het vrouwtje van Putten is een gedenkteken dat symbool staat voor al deze vrouwen. Wanneer je hierbij staat, laat dit je niet onberoerd. Je voelt als het ware haar verdriet. Tegelijkertijd vraag ik mij af, hoe een man zoals Hitler en zijn vele aanhangers zo wreed heeft kunnen worden. Zo meedogenloos. Maar ik besef dat dit soort mensen er al vanaf de tijd van het paradijs geweest zijn. Kijk alleen al naar de satan (vermomd als een slang) in Genesis. En iets verderop, de farao die het volk Israël ruim 400 jaar in zijn greep had. Ook hij kende geen greintje meeleven.

Hij liet de Israëlieten dag na dag hard werken. Badend in het zweet soms tot bloedens toe. En waarom? Puur uit eigenbelang. Enkel om zichzelf te verheffen en duidelijk te maken wie volgens hem de macht had. En is het vandaag de dag veel anders? Nee, helaas niet. Oorlog, slavernij het is er nog steeds en het zal er ook altijd blijven.

Totdat die dag komt, die langverwachte dag waarop God aan heel de wereld Zijn Almacht zal tonen. God is de enige die alle macht heeft in hemel en op aarde. Hij regeert en zal altijd, hoe en waar dan ook triomferen. Dat heeft Hij ons al meer dan eens bewezen. Onder andere door de uittocht uit Egypte. De farao had hierin niet het laatste woord, maar God. En niet alleen toen heeft God zijn Almacht getoond, dat heeft hij ook 75 jaar geleden gedaan toen Hij voor ons land en volk de weg baande naar de vrijheid. Hitler kon wel denken dat hij zou triomferen maar God zegevierde glansrijk. Hij gaf ons land en volk de vrijheid terug.

Danken

Laten wij Hem vandaag danken voor het leven in vrijheid wat Hij ons geschonken heeft toen en nu. Laten we genieten van elke dag, ondanks het virus wat heerst en ons in onze vrijheid belemmerd. Laten we erop vertrouwen dat Hij ons ook hiervan zal bevrijden. Want zoals David ook zingt in Psalm 84:6: ‘God zal ons het goede niet onthouden in de nood, wanneer wij op Hem vertrouwen.’ Hij is goed en mild en zal ons Zijn genade betonen. En daar mogen jij en ik Hem nu vandaag al zingend de dank voor toebrengen, ondertussen verlangend uitkijkend naar het moment waarop Hij ons bevrijden zal van dit virus of wat ons ook in zijn greep heeft. 

Vrijheid
dankzij Hem
die jou de
vrijheid schonk, uit liefde
Jezus!

 


 PUUR!vandaag boekentip

vrijheid’s Nachts droom ik van vrede is het unieke dagboek van de Rotterdams-Joodse Carry Ulreich, de ‘Rotterdamse Anne Frank’. Met oog voor detail houdt Carry de dagelijkse gebeurtenissen bij, een dagboek en zes schriften vol. Haar stijl is authentiek, humoristisch, relativerend. Hoe is het om onder te duiken terwijl de wereld om je heen in brand staat? Wat doe je als je steeds meer berichten krijgt over geliefden die verdwijnen? En ook: hoe is het om de oorlog te overleven en een nieuw bestaan op te bouwen, terwijl zovelen je ontvallen zijn? Met originele foto’s, ingeleid door historicus dr. Bart Wallet.

 

Reacties (1)

  • Isabel schreef:

    In de oorlog ging het leven voor velen ook gewoon door (net zoals nu). Ja, er werden mensen opgepakt (dat lijkt nu gelukkig niet zo te zijn) en er werden boetes uitgedeeld als je je niet aan bepaalde regels hield (net zoals nu).
    Angst houdt mensen klein en ze willen graag veiligheid.
    De regering springt hierop in. Ze zaait angst (met een virus) en creëert een schijnveiligheid (iedereen thuis laten blijven).

    Elke oorlog begint met kleine voortekenen. En het is aan ons om die te herkennen.
    Vrijheid heb je zelf in de hand. Die moet je niet laten geven door de regering, die moet je opeisen. En zo nodig terugeisen.

    Ja, ik ben bijzonder dankbaar dat wij nog de straat op mogen, dat we geen mondkapjes hoeven te dragen. Maar voortekenen als een noodwet die ze nu nog willen inzetten, lijkt erop dat er meer speelt dan wij denken.

    Vertrouw op God én jouw intuïtie.

    En laten we zorgen dat er geen derde wereldoorlog komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *