Zijn geduldige stilte

1 juni 2021
Delen via:

Hoe kunnen we omgaan met de stilte uit de hemel? Elisabeth Elliot verwijst naar de gedeelten in de Bijbel waarin Jezus zwijgt. Wat zeggen deze stukken over Gods karakter?

Toen Jezus gevangen werd genomen op de Olijfberg, werd Hij naar het huis van de hogepriester gebracht. Daar dreven de bewakers de spot met Hem, en sloegen Hem. Ze blinddoekten Hem en vroegen: ‘Profeteer nu maar, wie is het die je geslagen heeft?’ Volgens het verslag van Lukas zijn er nog veel meer lasterlijke woorden tot Hem gezegd, maar geen daarvan is opgeschreven. Op een plechtig moment tijdens Zijn proces, tijdens de verwarring en het kruisverhoor van de getuigen, vroeg de hogepriester Hem: ‘”Waarom antwoordt u niet? U hoort toch wat deze getuigen zeggen?” Maar hij bleef zwijgen en antwoordde niet’ (Marcus 14:60-61).

Wat een dodelijk spannend moment moet dat zijn geweest. Alle ogen waren gericht op de Gevangene, elke toeschouwer wachtte met ingehouden adem op Zijn antwoord. Hij zei geen woord.

Met de rust die voortvloeide uit de onafgebroken verbinding die Hij had met Zijn Vader, hoorde Hij de godslastering, de bespottingen, de smaad aan. Hij was veracht en afgewezen door de mensen: ‘Hij werd mishandeld, maar verzette zich niet en deed zijn mond niet open. Als een schaap dat naar de slacht wordt geleid, als een ooi die stil is bij haar scheerders deed hij zijn mond niet open’ (Jesaja 53:7).

Drieluik

In Debrecen, Hongarije, is er een museum gebouwd speciaal voor het prachtige drieluik van de Hongaarse schilder Munkacsy. Christus op de weg, Christus voor Pilatus en Christus aan het kruis. Tranen welden in mijn ogen op toen we de gigantische ruimte binnenkwamen – drie scènes die elk een eigen muur hadden. De figuren waren op ware grootte geschilderd en op de gezichtsuitdrukkingen van de omstanders was een scala aan emoties te zien: van zelfvoldaanheid en satanische vreugde tot gekwelde liefde. In het eerste paneel staat Christus rechtop en stil, omgeven door een bonte menigte. In het tweede paneel is Hij ontkleed door de juichende bewakers en gekleed in de purperen mantel. De doornenkroon is op zijn voorhoofd geslagen. Nog steeds staat Hij volkomen kalm, terwijl Pilatus, met zijn armen over elkaar geslagen en met gefronste wenkbrauwen, worstelt met zijn verscheurende dilemma.

In het laatste paneel is te zien hoe Jezus’ gezicht naar de hemel gericht is, Zijn mond een beetje geopend. Is het de gepijnigde, menselijke schreeuw van verlatenheid: ‘O God, waarom hebt U mij verlaten?’ Of is het misschien de beslissende overwinning van geest op lichaam, Zijn ‘Vader, in Uw handen beveel ik Mijn geest’?

‘Om de zonden van mijn volk werd Hij geslagen… Maar de HEER wilde Hem breken, hij maakte hem ziek’ (Jesaja 53:8,10). Maar de HEER wilde Hem breken. Moeten we daar niet bij stilstaan wanneer we God willen vragen waarom Hij ons laat lijden? We leven in een gebroken wereld, een wereld die wanhopig  wacht op verlossing. Jezus was niet stoïcijns, onverschillig of ongevoelig. Hij droeg onze smarten. Hij droeg ons leed – Hij droeg ze in een menselijk lichaam dat elke pijn voelde, dat elke beschimping hoorde, dat de uitdrukking op elk gezicht las, en toch bleef Hij volmaakt stil. ‘Zou ik de beker die de Vader mij gegeven heeft niet drinken?’ (Johannes 18:11).

Zijn stilte

Jim Elliot (mijn man) schreef op 22-jarige leeftijd: ‘Ik denk dat geen van al Gods eigenschappen zo verwonderlijk is als Zijn kalmte. Zelfs toen men onwaarheden schreeuwde in Zijn naam, toen ze zogenaamd in de naam van de Zoon van God Zijn kinderen om het leven brachten. Zelfs toen ze verhard en gevoelloos de Schriften verdraaiden tot leugens en onwaarheden. Toen ze het doel van Zijn schepping verkeerd uitlegden met ongefundeerde theorieën, bluffend over de steun van rationele kennis. Toen ze beweerden algemene autonomie en onafhankelijkheid te hebben, daarmee gebruik makend van krachten die Hij ze gegeven had. Ja, zelfs toen zweeg deze grote God!

Zijn verdraagzaamheid en liefde voor ons is zo dat, sprekend met de woorden van Christus, Hij wacht tot men stopt met schreeuwen en een moment neemt om naar de kalme, zachte stem van de Geest te luisteren. En nu, na zo’n lange tijd van het wegblijven van Zijn stem en na het verdragen van de godslasteringen van Zijn zelfdestructieve schepselen in zijn almachtige zachtmoedigheid, hoe zal de stem van de Ene die al zo lang zwijgt het gehoor, het geweten, het hart en de geest van de zondaars binnendringen?’

Een stilte van vrede

Ondertussen is het stil vanuit de hemel. ‘Ja,’ schrijft Robert Anderson, ‘maar het is niet de silte van ongevoelige onverschilligheid of hulpeloze zwakheid. Het is de stilte van een lange sabbatsrust, de stilte van een diepe en volkomen vrede – een stilte die als een publiek pleiten is, als een bewijs dat de weg open is voor de grootste zondaren om te naderen tot God.’

‘Want Gods bedoeling met ons is niet dat wij veroordeeld worden, maar dat wij gered worden door onze Heer Jezus Christus. Hij is voor ons gestorven opdat wij, of we nu op aarde zijn of gestorven zijn, samen met hem zullen leven’ (1 Thessalonicenzen 5:9-10).

Wat een verachtingsvolle hoop – dat we samen met Hem in de hemel mogen leven! Maar bedenk dit: we mogen hier en nu al samen met Hem leven, een dagelijks wandelen met Hem die ons liefheeft en Zichzelf voor ons heeft gegeven.

Deze blog is overgenomen en vertaald uit de nieuwsbrieven van Elisabeth Elliot.

We have tried to find the copyright holder of these texts. If you hold these rights, please contact us at info@puurvandaag.nl


Gezien, gekend, geliefd van Gary Chapman (De vijf talen van de liefde) en York Moore is een pastoraal-pyschologisch boek over de manier waar God jouw liefdestaal gebruikt om met je te communiceren.

In elk van ons schuilt het diepe verlangen om Gods aanwezigheid in ons leven te ervaren. In Gezien, gekend, geliefd onderzoeken de auteurs hoe God, de Schepper van het heelal, heel persoonlijk communiceert met zijn kinderen. Dit boek reikt praktische handvatten om te ontdekken wat jouw eigen liefdestaal is en hoe God die taal gebruikt om met je te communiceren. Wanneer we weten wat onze liefdestaal is, ontdekken we hoe God spreekt maar ook luistert. En op welke manier Hij daarmee betrokken is op ons leven. Zo krijgt ons leven werkelijk zin en betekenis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *