Als moederdag pijn doet

9 mei 2021
Delen via:

Ik kan er niet omheen, al zou ik dat heel graag willen. Mijn brievenbus zit er vol mee, op tv zijn de reclames er allemaal op gericht, billboards, advertenties in de kranten, winkels. 9 mei. Moederdag.

Ik heb geen moeder meer en ben zelf geen moeder. Ook wil ik de pijn daarvan niet voelen. Dan rijst de grote vraag: hoe ga ik dat oplossen?

Naar het hutje op de hei voor twee weken?

Zonder krant, post, tv en radio? Naar een klooster en me zo terugtrekken van de wereld?
Een muur om mijn hart en gevoel zetten en me daar achter verschuilen door vrolijk te doen, terwijl ik dat niet ben? Me op die dag verstoppen in bed en er de hele dag niet uit komen?

Moederdag in het klooster

Het zijn allemaal gedachtes die door hoofd flitsen en door me heen gaan, maar het niet gaan worden. Niet dat ik dat ooit wel gedaan heb, al wil ooit nog echt eens een bezoekje brengen aan het klooster. Gewoon voor een weekje: helemaal op mezelf en op God worden teruggeworpen. Ja, die uitdaging wil ik nog een keer aangaan.

Maar nu weer terug naar Moederdag. En naar mij.

Ik denk dat ik maar met God in gesprek ga. Dat ik de stap ga nemen om het allemaal binnen te laten komen. Hoe eng ik dat ook ga vinden – ik ken mezelf tenslotte: als ik het gemis echt onder ogen ga zien en het ga voelen, gaat dat pijn doen. Het gaat energie kosten.

Toch heeft de ervaring me geleerd dat als ik dat doe – in gesprek gaan met God – Hij mij er ook doorheen zal helpen. Maar nu ik er zo voor sta en er op deze manier als het ware rationeel voor kies om pijn te hebben, is het allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Juist ook omdat ik niet goed weet hoe ik er op zal reageren.

Niet de juiste weg

Eén ding weet ik echter wel: verschuilen achter de muur van ‘niet voelen’ en van ‘doe maar gek dan lachen ze tenminste om je’ is niet de juiste weg. Geen oplossing.

Ik besluit dus om het gevecht aan te gaan.

Sterker nog: ik ben er al mee begonnen door het met jullie te delen.

Denk vandaag ook eens aan alle vrouwen voor wie het geen Moederdag is. Bid voor ze. Laat weten dat je aan ze denkt! Dat wordt echt gewaardeerd!


Rouwen om het verlies van een geliefde, je baan, je gezondheid. Verdriet hebben omdat je kinderloos of single bent. Niemand heeft gestudeerd voor verdriet hebben en rouwen. Toch krijgen we er allemaal mee te maken.
Er zijn mensen die zeggen dat het een weg is die je moet afleggen, maar verdriet lijkt vaak meer op een doolhof. Of een wenteltrap: soms denk je dat je in het – zelfde kringetje ronddraait, maar als je goed kijkt, verandert het perspectief toch. Rouwen is een persoonlijk antwoord op leed. Niemand kan je voorschrijven hoe het moet, maar er zijn wel een paar dingen die kunnen helpen.

Daarover gaat dit boek. Het is bedoeld als steun, om je eigen weg te vinden in het onherbergzame land van verdriet. Er komen veel mensen aan het woord die ervaring hebben met verdriet en een weg zochten om verder te gaan.De auteur houdt zich daarbij vast aan de Grote Verhalen uit de christelijke traditie die al eeuwenlang richting wijzen. Die geven geen antwoord op alle vragen over kwaad en lijden, maar bevatten wel genoeg antwoord om het met deze vragen uit te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *