Dankbaar voor een stomme vakantie

8 juni 2021
Delen via:

Ineke gaat met haar man en kinderen op vakantie. Het huisje valt op het eerste gezicht wel heel erg tegen.

“Ze hebben geen eens een tv!”
“Wat een sombere sfeer hangt hier!”
“Wat een stom huisje!”

Na een niet erg gezellige start van de reis, een redelijk lange autorit met veel discussies en gedoe, zijn we met zijn vijven aangekomen op de plek waar we een week samen door gaan brengen. ‘Gezellig even ertussenuit’, zoals men dat noemt, maar we moeten nog zien hoe gezellig het wordt.

Het is inderdaad geen knus huisje. Het stinkt, er is geen tv en geen plek voor alle meegebrachte spelletjes en boeken en ook al werd het aangeprezen als ‘8-persoonshuisje’, er is niet genoeg servies voor acht personen. De maaltijd die we onze vrienden willen aanbieden als ze hier komen kamperen, wordt nog een ding.

Even gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik kan zelf ook niet zo snel schakelen en ook ik moet echt even slikken bij wat we aantreffen. Het liefst draai ik me om en ga weer naar huis. Tegelijk realiseer ik me dat het geen fijne vakantie wordt als we gaan lopen mopperen en ten diepste wil ik helemaal niet terug naar alles wat er thuis op me ligt te wachten. Ik besluit toe te passen wat ik op andere vlakken van mijn leven leerde: eerst je gevoelens er laten zijn, daarna kijken wat je eraan kunt doen.

Klagen en danken

Ik vraag of we allemaal even kunnen gaan zitten en zeg dan: ‘Oké. Laten we eerst even klagen. Iedereen mag eerst alles opnoemen wat stom is en tegenvalt.’ Dat lukt goed, er is veel wat tegenvalt en stom is. Als alles zo’n beetje gezegd lijkt te zijn, zeg ik: ‘We hebben nu gezegd wat stom is en dat klopt allemaal. Het is ook gewoon hartstikke stom. Maar nu wil ik graag bidden en danken voor wat wél leuk is.’ Nukkig doen ze hun ogen dicht en mijn lief en ik danken God dat we op vakantie konden gaan, voor een andere plek, dat we een dak boven ons hoofd hebben en samen kunnen zijn. We vragen of God ons wil verrassen en ons wil helpen om te genieten van wat we krijgen en oog te hebben voor mensen die we kunnen zegenen.’

Mensen gaan voor dingen

Het helpt. We proberen te kijken naar wat wel leuk is – het lelijke huisje staat bijvoorbeeld in een prachtige omgeving – en maken een lijst van het serviesgoed dat ontbreekt. De winkels mogen net weer open en mijn Lief sluit aan in de lange rij bij de Action. Hij komt terug met een snijplank, pannenlappen, glazen en waxinelichtjes. We krijgen er plezier in om het huisje mooier achter te laten dan we het vonden en merken dat we kunnen wennen aan deze plek. Als onze vrienden komen eten, blijkt dat er her en der in het huisje stoelen staan en iedereen toch kan zitten. Dan herinner ik me weer wat mijn Lief en ik altijd tegen elkaar zeggen: ‘Mensen gaan voor dingen’. Al vind ik een gezellig huisje met fijne spulletjes wel heel prettig.


Tot rust komen in het tumult van je gezin? Dat kan! Stiltetrainer Mirjam van der Vegt laat in dit praktische, eerlijke en humoristische boek zien dat stilte en kinderen geen onmogelijke combinatie is. Het gezin is bij uitstek de plek waar je de innerlijke rust leert beoefenen. Samen op ontdekkingstocht, ontspannen, Gods kracht beleven, groeien en delen. Ouder en kind leren van elkaar. Met unieke samenwerking met een tekentherapeut.

Reacties (1)

  • jeanette aanen schreef:

    herkenbaar, afgelopen pasen ook een huisje met te weinig servies, te weinig tuinstoelen, vieze wc en vieze pannen. deurpost die naar beneden kwam, Geklaagd, en uiteindelijk tegoedbon gekregen, afgelopen weekend met dochter lief en vriendin een weekendje weg geweest in een tiny house op andere locatie van betreffende aanbieder, met tegoedbon lekker goedkoop, en was super. En ondanks de mankementen was het paasweekend gewoon goed. want we hadden gewoon even rust en tijd voor elkaar als gezin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *