Een stapje opzij

11 december 2021
Delen via:

Jolette ziet om haar heen dat kinderen en jongeren grote verantwoordelijkheid voelen als het gaat om de coronamaatregelen. Het zet haar aan het denken: hebben we genoeg oog voor hun volwassen keuzes en kracht?

Wat op de lange termijn het effect gaat zijn van corona, met name voor kinderen en jongeren, daar ben ik heel nieuwsgierig naar. Als je bedenkt dat voor jongeren die nu in de derde klas zitten er nog geen ‘normaal’ jaar op een middelbare school is geweest, rijst de vraag of dit niet voor hen normaal ís. Zij hebben geen vergelijking met jaren waarin er niet getest hoefde worden, er geen mondkapjes gedragen hoefden en waarin je ieder jaar naar het buitenland op excursie ging. Ze ondergaan het snottebellenbeleid en zitten in quarantaine als dat gevraagd wordt. Waar de volwassenen nog steeds hopen (en misschien ook wel vinden dat ze er recht hebben) dat de wereld weer als voorheen wordt, accepteren zij deze wereld zoals ‘ie is. En daarmee zijn zij in mijn ogen een stuk volwassener dan wij.

Ik vind bijvoorbeeld dat jongeren te verantwoordelijk worden gemaakt voor het indammen van het virus. Een soort medelijden heb ik dan met ze. Zij moeten voldoen aan allerlei eisen (mondkapjes, testen), kunnen niet eens meer sporten. Onwillekeurig trek ik dan de conclusie dat zij zich schuldig voelen als ze het niet zo nauw nemen. Zij kunnen die last toch niet dragen? Maar de vraag is of zij zelf die link leggen. Of dat zij gewoon maar doen wat er gedaan moet worden. Daar ben ik benieuwd naar, hoe dat zich in hun brein ontwikkelt.

Ik liep vorige week met mijn Sinterklaasinkopen van de stad naar huis. Ik kwam een meisje van een jaar of tien tegen. We liepen elkaar tegemoet op de stoep. We konden prima langs elkaar, wat bij betreft. Er bleef dan geen anderhalve meter over, maar wat kan mij dat schelen, buiten, met een tienjarige? Maar zij stapte de stoep af, wachtte tot ik voorbij was. Zo keurig. Zo beleefd. Zo doordrongen van het feit dat afstand houden belangrijk is. Zo vanzelfsprekend. Zo, dat het mijn hart roerde.

En nogmaals besefte ik dat het voor deze kinderen normaal is geworden. Dat zij makkelijk meebewegen en accepteren. Die kracht van kinderen, laten we daar naar kijken! Niet steeds benadrukken wat in onze ogen allemaal niet meer kan. Maar de vreugde van het ‘samen spelen samen delen’ zien en omarmen!


De stille school is een bijzonder en confronterend boek waarin leerlingen, door middel van brieven, een ongefilterde kijk geven in het leven van een jongere tijdens de coronacrisis.

Vanaf het moment waarop de scholen in maart 2020 dicht gingen, werden leerlingen gedwongen lessen online te volgen. In de media spraken psychologen, wethouders en ministers hun zorgen uit over deze generatie. Maar hoe ervaren de jongeren deze situatie zelf? Docenten Levensbeschouwing van het Thomas a Kempis College te Arnhem besloten naar hun leerlingen uit te reiken met een brief. De stille school is een bundeling van reacties op deze brief. Naast een ongefilterde kijk in het leven van een jongere tijdens de coronacrisis krijgen in deze brieven grote maatschappelijke thema’s een gezicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *