Eigenaardigheden

26 augustus 2021
Delen via:

Dat de vorige blog nog een vervolg zou krijgen, kon ik toen ik het schreef ook niet bedenken. Totdat ik de kinderen weer op ging halen van het logeren.

Mijn vader weet niet dat ik deze dag heb gebruikt om een blog te schrijven. Laat staan dat hij het onderwerp weet waar ik me vandaag mee bezig heb gehouden.

We halen de jongens na het logeeravontuur dat via mijn zus naar mijn ouders ging ’s avonds weer op. Opa Schuddebuik. Die altijd grapjes maakt, en zoveel weet. Een soort wandelende Wikipedia. Dat zeggen wij ook van Niels dus die twee passen wel bij elkaar. We drinken thee, de kinderen krijgen cassis en sinas en dikke gevulde koeken. En daarna nog chocolaatjes. Ik kijk mijn ogen uit.

Als ik hoor dat ze tot kwart voor twaalf uit mochten slapen valt mijn mond helemaal open en kijk ik ze verbaasd aan. Ik weet nog goed dat mijn moeder vroeger de tafel gedekt liet staan tot half tien. Daarna mochten we niet meer ontbijten. Ik schoof drie voor half tien mijn boterham met hagelslag naar binnen. Mijn broers kozen er wel eens voor om het ontbijt dan maar over te slaan en extra veel boterhammen bij de lunch te eten.

‘Gelukkig hadden ze deze keer sokken zonder gaten aan.’

Hij schudt op zijn stoel van een ingehouden lach.

Begint hij nou ook al? Niks voor hem om daar op te letten. Vorig jaar had hij blijkbaar gezegd: ‘Gelukkig zit er nog wat draad rond de gaten.’

Ik word met de minuut blijer van mijn eigen sokkencontrole (lees de vorige blog!).

‘Stop jij wel eens sokken?’

Dat is mijn moeder. Zuinigheid met vlijt. Dat is al jaren haar motto. Ik ben wel handig met naald en draad en af en toe zet ik wel eens een knoop ergens aan. Of ik maak van een lange een korte broek. Maar ik stop geen sokken. Sommige dingen doe je omdat je ouders ze deden, als een soort automatisme. En sommige dingen doe je juist niet omdat je ouders het deden. Als afzettende pubers.

Mijn vader draagt sokken in zijn sandalen. Mijn kinderen hebben er af en toe gaten in. Als de drager er maar tevreden mee is, toch?


In korte verhalen neemt Annemarie met veel vaart en humor haar moederschap onder de loep. Met een flinke dosis zelfspot beschrijft ze de meest bijzondere, genante en leerzame situaties waarin ze met haar kinderen belandt, terwijl ze haar best doet om een goede moeder te zijn.
Deze bundel bevat columns die al eerder verschenen zijn én veel nieuw materiaal.

Annemarie van Heijningen-Steenbergen (1977), getrouwd en moeder van drie kinderen, is schrijfster en columnist. Ze publiceerde een jaar lang op de website van ‘Margriet’ en schrijft momenteel in ‘Visie’ en in het ‘Reformatorisch Dagblad’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *