En toch, je bent en blijft mijn papa

4 januari 2018
Delen via:

26 april 1996, een dag die wij als gezin nooit zullen vergeten. Rond 7.15 uur ging mijn slaapkamerdeur open. Mijn moeder stond in de opening en ze leek verslagen. Ik zag gelijk dat er iets goed fout was…

Mijn moeder kwam op het randje van mijn bed zitten. ‘Yvonne, ik moet je iets heel ergs vertellen,’ zei ze. Ik ging rechtop zitten en wreef de slaap uit mijn ogen. ‘Wat is er dan mama?’ vroeg ik. Mijn moeder slikte een paar keer. Ze bereidde zich voor op iets wat ze als één van de moeilijkste momenten uit haar leven moet hebben ervaren. Haar kind vertellen dat haar vader niet meer leefde.

‘Papa is overleden,’ zei ze.

Ik keek haar aan en schudde mijn hoofd. ‘Nee hoor, dat kan niet,’ zei ik. Maar mijn moeder keek zo verdrietig dat het wel waar moest zijn. Ze sloeg haar armen om mij heen en huilde. Even hing er een hele vreemde stille stilte, zoals ik nog nooit eerder had ervaren. Er gingen een paar minuten voorbij waarin ik het nieuws tot me door liet dringen. Papa dood? Ik kon het niet geloven. Misschien had mijn moeder het verkeerd begrepen. Ik denk dat hij even was weggegaan omdat het hem te veel werd, zoals het hem wel vaker te veel kon worden. Als het weer beter met hem zou gaan, dan zou hij wel weer thuis komen.

Opluchting?

‘Eddy weet het nog niet,’ zei mijn moeder. Eddy is mijn broertje, toen twaalf jaar, en sliep in de kamer naast mij. Terwijl mijn moeder opstond om hem het verschrikkelijk nieuws te vertellen vroeg ik aan haar of ik ook naar school moest. ‘Nee kind,’ zei ze, ‘vandaag hoef je niet naar school’. Ik lachte. Ergens was er opluchting. Ik was blij. Gek eigenlijk, maar het geeft aan dat ik me toen totaal niet bewust was van wat er speelde.

Ik trok de dekens over me heen en neuriede één of ander deuntje zoals ik wel vaker deed als kind. Meestal als ik iets niet wilde horen of wanneer iets te pijnlijk was. Ik had zo’n kamertje in mijn hoofd waar het mooi en veilig was. Al werd dat veilige gevoel naar een paar minuten verstoord toen ik mijn broertje hoorde schreeuwen. ‘Ga weg Mama, ga weg!’ Ook mijn broertje wist zich geen raad met het nieuws dat hij zojuist had gehoord.

Zoektocht

Die dag, vandaag twintig jaar geleden, was het begin van een jarenlange zoektocht. Een zoektocht waarin ik mezelf zou verliezen, maar waarin ik mezelf ook terug zou vinden. Want wat was het zwaar om op te groeien met een vader die geestelijk verward was en zelfmoord pleegde. Ik begreep niet hoe hij ons zo ineens vanuit het niets in de steek kon laten. Al vond ik mijn vader altijd al een beetje anders dan andere vaders. Soms was hij diep in gedachten verzonken, staarde hij voor zich uit en was contact onmogelijk. Het andere moment had hij een woedeaanval en moest je je bergen, of had hij ineens je zevende fiets gekocht, of gekker nog, een nieuw huis! Voor mijn veertiende ben ik ongeveer tien keer verhuisd.

Met mijn vader was het leven zwaar, maar nooit saai.

Glimlach

Met zijn verjaardag in maart en zijn dood in april denk ik vaak terug aan deze gebeurtenissen en de vele processen die ik heb doorlopen. Wel minder dan vroeger, want ik heb er mee leren omgaan. En het gekke is, of eigenlijk het mooie: ‘Het is nu goed zoals het is’. Eigenlijk ben ik best verwonderd over deze ontdekking. Ik typ het zelfs met een glimlach. Hoe gek is dat?
Natuurlijk hakte zijn zelfmoord erin en wat hadden we een verdriet, maar de naweeën van zijn ziekte waren misschien nog wel pijnlijker. Want wat was het zwaar om op te groeien in een onveilige omgeving. Een omgeving waarin ik als kind niet werd bevestigd door mijn vader dat ik goed was zoals ik was. In die jaren zijn er veel gedachten naar binnen geslopen die niet overeenkwamen met de realiteit. En wat koste het veel moeite, en nog steeds, om die gedachten kwijt te raken. Het waren twintig zware jaren, maar wat hebben we het samen goed gedaan.

Ik ben een trotse zus en dochter.

Troostpleister van Joke Verweerd

Joke Verweerd verloor begin 2017 haar echtgenoot na een kort ziekbed, na een lang huwelijk. In Troostpleister heeft zij woorden gevonden voor het loslaten van een geliefd mens en voor de rauwheid van rouw. Hoe leef je met elkaar toe naar het afscheid en zorg je ervoor dat gezegd is wat gezegd moet worden? Ook gaat Joke eerlijk in op haar worsteling met de vraag of verdriet een vijand is, of misschien ook een vriend kan zijn. Haar conclusie is dat vertrouwen de weg van rouw en gemis begaanbaar maakt. Dan blijft er zo veel over om dankbaar voor te zijn.

In dit boek zijn ook een aantal voorbeeldteksten voor woorden van afscheid opgenomen.

U kunt dit boek voor €12,99 bestellen bij boekenwereld.  U betaalt 1,95 aan verzendkosten.

 

 

 


Een zachtaardige jongen wordt kickbokskampioen. Een gewone knul belandt in de drugshandel. Een crimineel gaat knock-out. Joop Gottmers groeide op als zoon van een café-eigenaar. Zijn leven ontaardde in een uitzichtloze keten van geweld, drugs, heel veel geld en nog meer ellende. Toen ontmoette hij God en dat was het begin van een weg terug, met vallen en opstaan.

 

 

 

 

 

Reacties (4)

  • Agaath vd Veen schreef:

    Goh Yvonne……indruk wekkend
    Jou paadje is niet over rozen gegaan!
    Respect hoe goed je het nu doet! Dikke kus 💋

  • Paula schreef:

    Hoi Yvonne,
    Ook ik ben jong mijn vader plotseling verloren, het gemis van een vader deel ik met je.
    Ik vind het dapper dat je ook jouw persoonlijke verhaal deelt. Ook ik heb geleerd dat verdriet ook rijker maakt. Al zul je die keuze nooit zelf op deze manier kunnen maken.

  • Arnold de Meijer schreef:

    Hoi Yvonne,
    Wat een prachtig mooi geschreven epistel. Wat laat jij jezelf op een prachtige manier zien in al je kwetsbaarheid en oprechtheid. Misschien kon je vader nooit zeggen dat jij goed genoeg was, omdat hem dat misschien te veel confronteerde met zijn eigen onvolmaaktheden. Maar als hij je nu zou kunnen zien, denk ik dat hij apetrots zou zijn op zijn meissie. Jij bent in mijn optiek goed zoal;s je bent. Je bent een prachtvrouw en een fantastische collega. Als je mijn dochter zou zijn zou ik zeer trots op je zijn. Ik denk dat je vader dat ook geweest is, alleen kon hij het niet verwoorden omdat hij het te druk had met zichzelf.

  • Gesinus Hemmes schreef:

    Yvonne, ik ken je een kleine beetje, ik vond je altijd goed voor de dag komen, altijd enthousiast en ook fris en vrolijk. Zoals bijna allemaal heen iedereen bijna een rugzakje met allerlei gebeurtenissen uit het verleden erin. Maar se manier hoe jij er mee omgegaan ben en natuurlijk nog. Ondanks sat jeje zelf heel goed ontwikkeld. Mag ik zeggen dat ik je als persoon die je een beetje kent, als een aardige lieve persoon, waarvoor ik een enorm respect heb voor je yvonne. Je schrijft zo mooi over trieste echte maatschappelijke zaken die er toe doen. Ga hier voor jezelf aslsthjeblieft mee door. Sukses met alles wat je doet en op je pad ligt. Knuffel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *