Het grote wachten

9 oktober 2019
Delen via:

De eerste opzet van de volgende roman heb ik een tijdje geleden naar de uitgever gestuurd. Dus het grote wachten is begonnen. Nog geen uur nadat ik de mail verzonden had, besloop mij de twijfel. Eerst trok hij voorzichtig aan mijn mouw, maar binnen zeer korte tijd werd hij een toeter in mijn hoofd.

Ik weet bijvoorbeeld zeker dat ik het einde heb afgeraffeld. En is het wel geloofwaardig dat… Ik maak de zin niet af, want ik wil niet het risico lopen dat ik iets verklap.

In het heel kort gaat het verhaal over Tikva, een meisje dat leeft in de tijd van de reis van Israël door de wildernis, na de exodus. Ze maakt de opstand van Korach en de zijnen mee en de verschrikkelijke gevolgen ervan. O ja, haar moeder heeft een geheim en Tikva is nieuwsgieriger dan goed voor haar is.

Minecraft

Maar ik ben weer onder mijn steen vandaan gekropen. Nu zijn er meer gestolen momenten waarop ik even een boek kan pakken of een blogje kan schrijven. Ook kan ik vaker ja zeggen als Rijk, onze bijna 11-jarige zoon, vraagt of ik een spelletje wil doen. Hij is fan van Minecraft en op de Play Station kun je dat met z’n tweeën doen. Zo belandde ik van de ene wildernis, in de andere.
Helaas voor Rijk ben ik niet alleen een notoire twijfelaar, maar ook een bange poeperd. Zelfs in fictieve spellen waarin eigenlijk niets fout kan gaan omdat het niet echt is. Maar alsnog.

In Minecraft wordt het namelijk nacht en in de nacht vallen de meest vreemde wezens je aan. Ik wil dan in mijn fictieve minecraftbed liggen, zodat de dag snel weer begint. Maar onze zoon wil vechten, want als je de wezens verslaat, laten ze geregeld mooie spullen vallen.

Als er een skelet aankomt, met zo’n pijl en boog, ren ik snel mijn fictieve huis binnen. Idem dito bij een Creeper. Die kunnen trouwens ontploffen, echt heel gevaarlijk. En de enorme spinnen, die zijn om te huiveren. Overdag doen ze niets, maar als het donker wordt, werpen ze zich op je. Als ik zijn geluid hoor, wil ik al de kamer uit rennen. (Ik zag ze zelfs in mijn echte leven, ’s nachts in de woonkamer, als de twee rode lichtjes van de televisie net op spinnenogen lijken.)

De strijd aan gaan

Op een dag vond Rijk dat het zo niet langer kon. Hij opende een nieuwe wereld, bouwde een arena en kondigde een vechttraining aan. Hij liet allerlei huiveringwekkende wezens verschijnen (spawnen heet dat en ja, ik voel me best gewichtig dat ik dat weet), die ik vervolgens met mijn zwaardje moest verslaan. Na een half uur trainen en veel bemoediging van onze zoon, was ik er volgens hem klaar voor.

Laatst heb ik mijn eerste skelet verslagen. Oké, ik wilde eerst naar binnen rennen, net als anders. Maar Rijk overtuigde me om de strijd aan te gaan en na afloop sprak hij zijn trots uit. Ik ben wel tien centimeter gegroeid. Proberen wij als ouders hem te begeleiden in de echte wereld, in Minecraft zijn de rollen omgekeerd.

Zo houd ik het wachten wel even vol.


 PUUR!vandaag boekentip

wachtenIn ‘De naaimachine’ van Natalie Fergie volgen we de zwerftocht van een naaimachine door vier generaties. De hoofdrol in deze roman is weggelegd voor een oude vintage Singer-naaimachine, die voor ieder van zijn eigenaars een grote betekenis had. Van de vrouw die er de laatste hand aan legde in de fabriek en verzeild raakt in een van de grootste stakingen van haar tijd tot een weduwe die een verborgen boodschap in de machine vindt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *