Kiplekker – Joke Verweerd

24 januari 2021
Delen via:

Ziek-zijn is een eenzaam avontuur. Het is alsof je een weg moet vinden in het donker.

Je doet talloze nieuwe ontdekkingen, over jezelf en de wereld om je heen. Die ontdekkingen deel je niet zo gemakkelijk met een ander, zelfs niet met je meest nabije medemens.

Je wilt vooral blijven wie je bent: niet zeuren, de ander niet tot last zijn. En je wilt alles doen om beter te worden, en vooral positief te blijven, omdat iedereen zegt dat dat van essentieel belang is. Je hebt wel een slecht bericht over je gezondheid gekregen, maar bij de pakken neerzitten is het domste wat je kunt doen!

Je knikt; als iedereen het zegt, zal het wel zo zijn, toch?

Je blijft gewoon hetzelfde zeggen als voorheen. Als er gevraagd wordt: ‘Hoe gaat het met je?’ dan zeg je ‘Kiplekker!’ Want als je zegt dat het niet goed met je gaat, schrikt die ander zo. Dan is het ineens alsof die ander daar iets mee moet, terwijl jij zelf nog niet eens weet wat jij ermee aan moet.

Dit is voor jou ook een doolhof en het is verdraaid moeilijk wennen aan het feit dat jij het stuur niet meer in handen hebt en dat je niet weet waar het heen gaat.

De glans lijkt overal af; in alles zit verdriet om het verlies van je gezondheid. Je bedenkt met heimwee hoe gezond je was, dat je voorheen alles aankon. ’s Nachts lig je wakker en dan vraag je je af hoe lang je nog hebt en hoe het zal zijn als jij er niet meer bent.

Tobben kan roerloos; geruisloos vreet verdriet een gat in je hart en een zucht kun je inhouden. Je blijft optimistisch – aan de buitenkant dan; vooral omdat iedereen jou ineens erg in de gaten houdt. Het is geruststellend om te horen dat je zo flink bent en zo dapper.

Laat niemand zeggen dat je niet genoeg je best doet!

Kiplekker dus! Maar elke dag je ei kwijt kunnen, dat gaat niet meer vanzelf…

Dat is heel hard werken geworden!

Een klus die niemand van je kan overnemen.


Als je ernstig ziek bent, valt de grond onder je voeten vandaan. In dit luchtig-serieuze boekje gaat Joke Verweerd in gesprek met zichzelf en met lotgenoten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *