Nieuwe maatregelen

12 oktober 2020
Delen via:

De tv stond al aan, de jongens zaten naast me op de bank, en we wachtten tot de nieuwe maatregelen via de tv onze woonkamer in zouden komen.

In de loop van de dag had ik al een paar maatregelen voorbij zien komen op internet en met de oplopende besmettingen leek het me ook wel meer dan logisch dat er aanscherpingen moesten komen. Ik had wel gedacht dat er meer mensen verkouden of ziek zouden worden rond deze periode van het jaar, maar dan als een griep en niet per se dat het corona virus nu weer zo snel om zich heen zou slaan. Dat maakt me stil en zet me aan het denken.

Samenzijn

We leken gewend te raken aan de regels en een manier gevonden te hebben om daarbinnen te functioneren. Zoals afgelopen zondag. We konden naar de kerk. We zagen onze familie, meerdere mensen bij elkaar. Wel met afstand, maar toch weer even samenzijn, elkaar zien en spreken. Na vanavond wordt de groep weer teruggebracht naar vier mensen voor de komende weken.

Juist door mijn zwangerschap ben ik nog meer voorzichtig.

Ook tijdens de zwangerschap houdt het me veel bezig. In het begin moest ik alleen naar de echo en daarna mocht manlief gelukkig mee, maar geen kinderen of oma die het bijzondere moment van de echo mee kunnen maken. Juist door mijn zwangerschap ben ik nog meer voorzichtig. Al maanden knuffel ik mijn ouders niet meer, want liever het zekere voor het onzekere. Ik wil niet ziek worden, zeker niet voor dat kleine mensje in mijn buik. Het knaagt wel aan me. Dingen delen voelt toch anders wanneer het meer op afstand gebeurt. Toch is het nodig om de maatregelen weer aan te scherpen.

Het helpt mij om meer met God bezig te zijn en hem groot te maken.

Thuis kerkdienst

Ik ben dankbaar dat we de kerkdiensten nog gewoon kunnen vieren en nu ook in een groter gebouw dan onze eigen kerk. Dat geeft iets meer ademruimte. Maar het was ook fijn om thuis de dienst live te kunnen volgen, want het zingen mis ik enorm tijdens de kerkdienst. Het helpt mij om meer met God bezig te zijn en hem groot te maken. Wanneer we thuis keken, konden we uit volle borst meezingen, maar volgden we de preken weer wat minder met twee kinderen om ons heen.

Ergens ging ik ervan uit dat het in december allemaal wel weer over zou zijn. Zoals het er nu uitziet gaat het misschien nog wel maanden al dan niet jaren duren, in ieder geval totdat er een vaccin is om iedereen in te enten.

Het leven gaat door, met de nieuwe maatregelen.

Het leven gaat door

De stem van de premier brengt me weer terug naar het nu en ik kijk naast me. Felix en Rowas eten beiden een maiswafel en ondertussen beweegt de baby druk in mijn buik. Het leven gaat door, met de nieuwe maatregelen. Laten we onze handen (met gepaste afstand) ineenslaan en het virus samen onder controle krijgen totdat er een vaccin mag komen.

Houd Corona jou erg bezig? En wat vind je van de nieuwe maatregels?


PUUR!vandaag boekentip

maatregelsIn ‘Twee weken voor jou’ van Karen Kingsbury staat Elise Walker voor een hartverscheurende keuze: ze heeft nog twee weken de tijd om te beslissen over het lot van haar pasgeboren baby.

Nu ze gaat studeren is Elise Walker vastbesloten om haar leven te beteren, maar het duurt niet lang voordat ze ontdekt dat ze zwanger is. Aaron en Lucy Williams worstelen met hun kinderwens en zijn in de wolken als Elise voor hen kiest als adoptieouders. Tijdens het adoptieproces schrikken ze alle drie als ze erachter komen dat Elise na de geboorte nog twee weken heeft om een definitieve beslissing te maken…

Bestel dit boek voor €21,99

 

 

Reacties (2)

  • Dineke schreef:

    Het is een eenzaam bestaan als je alleen bent, alles wat niet mag, kan of nodig is. Contacten vermijden om geen corona mee te nemen naar verpleeghuis waar ik vrijwilliger en voorzitter van de cliëntenraad ben. Er zijn daar zoveel bewoners overleden. Overleg via beeld, weinig soc.contacten. Ik maak me boos om mensen die zich niet of nauwelijks aan de regels houden. ook mensen die het allemaal onzin vinden. Wat kerk betreft moet je of heel oud zijn, of veel aandacht vragen. Het feit dat je maar alleen bent is geen reden om naar je om te kijken. Je word gewoon vergeten. Een lange, donkere winter komt eraan….Mij helpt het om via you tube veel muziek te kijken en op dit moment het liefst de oude psalmen. dat geeft rust en herkenning. afgelopen week hoorde ik ps,42, maar de Heer zal uitkomst geven. Het ontroerde me heel erg. Daar houd ik me aan vast.

  • Jannie schreef:

    Wij horen bij de ouderen, zelf 69 en echtgenoot 71 (hartpatiënt)
    Ik mis ook het zomaar een knuffel voor kinderen en kleinkinderen.
    Ook mis ik het gezellig samenzijn met collegavrijwilligers van het Leger des Heils, mijn groep van de Vrouwentoerusting en ons Bijbeljournalen groepje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *