Quarantaine

21 december 2020
Delen via:

Een paar weken geleden moesten wij in quarantaine. Eerst was er een ronde van appen en bellen om mensen op de hoogte te stellen dat we even niet meer meededen. Daarna vielen we stil. We wachtten af wie er ziek zou worden en wie niet. Dat deden we elk op onze eigen manier.

Zo ging mijn man ons verrotte tuinhek slopen. Daarna installeerde hij de game Farming op zijn computer in de schuur en mijn zoon deed hetzelfde op de computer in huis. Zo konden ze samen het spel doen, een lang gekoesterde wens. Ze converseerden met walkietalkies die ik jaren geleden eens voor de kinderen had gekocht en die ineens in onze herinneringen opdoken. 

‘We hebben 558.000 op de bank, vind je het goed als ik een John Deere 7R koop voor 238.000?’ Piep.

‘Ja hoor.’ Piep.

‘Brede banden of standaard?’ Piep.

‘Breed hè.’ Piep.

Met de piepen in mijn oren struinde ik door het huis. Blij dat de online lessen weer voorbij waren. Dat was trouwens ook een dingetje. De hele dag op tijd staan omdat er weer een les begint. Vervolgens gebeurde het geregeld dat het kind niet werd uitgenodigd, waardoor het blauwe scherm niet tot leven kwam en zoonlief opgelucht weer wat anders ging doen. Of de docent vergat het niet, ging les geven, gaf de leerlingen een opdracht en zette daarna de microfoon uit. Om als hij weer begon met praten – misschien wel de uitleg – te vergeten de microfoon weer aan te doen. Spectaculaire beelden waren het.

Dochterlief zat vooral boven, in haar eigen bubbel. Op sommige momenten dacht ik dat ze haar vriendinnen stiekem via een ladder haar kamer waren binnen geklauterd, want dan hoorde je haar beneden nog lachen. Ik weet echt niet meer wat ik die dagen heb gedaan. In elk geval één kind achter de broek zitten voor de online lessen. Verder waarschijnlijk wat schrijfwerk en de dodelijk saaie huishoudelijke klussen. 

En nu zitten we in een soort van landelijke quarantaine. Vrij zonder ergens naar toe te kunnen. Maar ik ga niet klagen. Wij zijn er tot nu toe heel goed vanaf gekomen en dat is iets om dankbaar voor te zijn. 

Ik denk de laatste tijd vaak aan mijn grootouders, vooral als ik de vergelijking hoor van deze tijd en de oorlog. Mijn grootouders maakten als tieners de Tweede Wereldoorlog mee. Daarna werd mijn opa opgeroepen om naar Indonesië te gaan. Drie jaar (!) was hij gescheiden van mijn oma, van zijn familie. Zonder beeldbellen, zonder appjes. Brieven deden er doorgaans weken over om de ander te bereiken. Wij – en dan heb ik het over mijn gezin, niet over al die mensen die wel geraakt zijn – hebben alleen nog maar last gehad van luxeproblemen. 

 


PUUR!vandaag boekentip

‘Het beloofde land’ van Elizabeth Musser gaat over drie vrouwen en een wandeltocht die hun leven zal veranderen. Abbie Jowett is overweldigd door de tegenslagen in haar leven. Ze besluit haar volwassen zoon achterna te reizen naar Frankrijk, om daar samen met hem de beroemde pelgrimsroute Camino de Santiago te lopen. Tijdens hun reis ontmoeten ze Rasa, een Iraanse vrouw die in het geheim vluchtelingen helpt, en Caroline, een journaliste die onderzoek doet naar pelgrims. Ieder heeft een eigen reden voor deze ontdekkingsreis, maar geen van hen was voorbereid op de schurende kracht van de Camino, die alles blootlegt en aanspoort tot grondige zelfreflectie.

Bestel dit boek voor €23,99

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *