Verdriet delen

27 juli 2019
Delen via:

Miskraam

Drie jaar geleden stond ik na kerk na te praten met twee gemeenteleden. Een van hen vroeg (zoals wel vaker gebeurde in die tijd) of we al bezig waren met een tweede kindje. Sowieso vind ik die vragen altijd irritant maar nu wist ik helemaal niets uit te brengen. Twee dagen daarvoor had ik een miskraam gehad na 9 weken zwangerschap. Eigenlijk kon ik alleen maar huilen. Ik deed het niet en zei ook niets. Maar waarom eigenlijk niet?

Familie en goede vrienden met wie ik het wel deelde, vertelden bijna allemaal over hun eigen miskraam of die van iemand in hun omgeving. Een kwart van de zwangerschappen eindigt in een miskraam. Maar waarom wist ik dat niet en hoor ik daar weinig mensen over?

12 weken

Behalve dan als de miskraam plaatsvindt nadat iedereen weet dat je zwanger bent. Dan moet je wel! Dat is volgens mij ook de reden dat veel mensen wachten met de mededeling zwanger te zijn tot de magische grens van 12 weken is bereikt (daarna daalt de kans aanzienlijk). Want stel je voor dat je moet vertellen dat je een miskraam hebt gehad. Ja, stel je toch eens voor! Hoe erg is dat? Is het een goede reden om te wachten met het delen van het blijde nieuws?

Vreugde en verdriet

Toen ik na onze eerste echo hoorde dat het vruchtje niet leefde, duurde het even voor het tot me doordrong. Alles in mijn lichaam was ingesteld op vreugde en een fotootje om die avond aan mijn (schoon)ouders te laten zien. En nu was die vreugde plotseling veranderd in verdriet. Ik ontdekte dat bij weinig gebeurtenissen in ons leven vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar liggen en zo plotseling kunnen omslaan. Uiteraard is het erger naarmate je langer zwanger bent of alle zwangerschappen eindigden in een miskraam. Er zijn vrouwen die hun baby vlak voor de geboorte of bij de geboorte verliezen. De blijde verwachting slaat van het ene op het andere moment om in afschuwelijke pijn. De prachtig ingerichte babykamer blijft leeg.

Delen

Misschien is dat grote contrast datgene dat ervoor zorgt dat mensen een paar weken wachten voordat ze het blijde nieuws delen. Maar als je dan een miskraam krijgt, zorgt het ervoor dat het verdriet lastig gedeeld kan worden en je het voor jezelf houdt. Als we direct na het aflezen van het streepje het nieuws zouden delen, zouden we vaker horen van miskramen en zou het delen van het verdriet daarover waarschijnlijk minder taboe worden. Het zou ook goed zijn als de bekende verhalen van vrouwen zoals Rachel en Sara in de Bijbel meer lezen vanuit het perspectief van miskramen. Dat geeft mogelijkheden tot gesprek en ruimte om verdriet te delen.

 

Deze blog is geschreven door een nieuwe blogster; Almatine

Almatine is predikant in de Nederduits Gereformeerde Kerk in Stellenbosch, Zuid Afrika en daarnaast docent kerkgeschiedenis en dogmatiek aan de Viaa Hogeschool Zwolle. Ook schrijft ze graag boeken en artikelen en ze is getrouwd met Frederik en moeder van twee kinderen (5 en 2). 

PUURvandaag Boekentip

miskraam

Een prachtig boek vol bemoedigingen voor vrouwen.

Verkrijgbaar vanaf 15 oktober 2019

 

Reacties (2)

  • Cocky VanSlooten Korving schreef:

    Ik heb ook een miskraam gehad wist niet wat een impact dat had in je leven het was mijn zevende zwanger schap .
    Er waren veel reacties van je heb er toch zes .
    Ik vond het verdrietig om afscheid te nemen van het kinderen krijgen met een miskraam had het gevoel dat mijn lichaam had gefaald dat was natuurlijk niet zo wit niet dat het miskraam krijgen z’n impact had het is zeker belangrijk om het met elkaar te delen .
    We hebben toch nog een kind gekregen waarmee heel dankbaar voor zijn .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *