Wachten

20 juni 2021
Delen via:

Jolette kijkt terug op de lockdown en de coronamaatregelen nu alles bijna voorbij is. Het lijkt misschien of alles weer normaal gaat worden, maar zo voelt het niet.

Het hele jaar heb ik er reikhalzend naar uitgekeken dat alles weer normaal zou worden. Tijdens dat wachten is het jaar onder mijn vingers weggeglipt en weet ik ook niet meer waar ik zo precies naar verlangde. En hobbelt mijn gevoel achter de feiten aan.

Ik zit op het station. Te wachten op mijn trein. Ik zit er al even. Het is ook niet helemaal duidelijk wanneer de trein komt. En als hij komt kan het zomaar zijn dat hij halverwege niet verder rijdt. Of terug gaat.

Het is juni 2021. Het hele jaar kijk ik reikhalzend uit naar ‘iets’. Maar ik weet zelf niet meer waarnaar. Tijdens het wachten zijn er geen mijlpalen geweest. Geen ankers in de tijd die het normale leven ritme geven. Waardoor het op een bepaald moment logisch is dat de zomervakantie nadert. Nu denk is steeds dat er nog iets moet gebeuren voordat het zover is. Maar ik kijk in mijn agenda en constateer dat de kinderen nog maar vijf, zes weken school hebben. Waar wacht ik op? Wacht ik er nog steeds op dat alles weer ‘normaal’ wordt? Intussen vergetend wat dat was?

Voor het eerst in een half jaar is Niels (14) nog voor hele weken naar school. Tot nu toe had hij op zijn om-en-om-schooldagen een verkort rooster en was hij iedere middag thuis. Ik ben er aan gewend geraakt, we hebben een goede modus gevonden. Nu ben ik op maandagmiddag vanaf half twee een uurtje helemaal alleen thuis en ik voel weer eens hoe heftig het is geweest. Ik adem heel diep in en loop door het helemaal lege huis. Ik bekijk alle ruimtes met nieuwe ogen. In mijn lijf zit nog die onrust. Er mag steeds meer, er zijn heel veel mensen gevaccineerd en toch blijft mijn gevoel achter, alsof het nog steeds niet helemaal goed is. Alsof er nog steeds iets niet klopt.

We hebben het gered. We hielden vol. Maar wat een klus was het. Nooit meer. Dat denk je. Dat hoop je. Nu de Nederlandse overheid op de vingers is getikt door het VN-Kinderrechtencomité vanwege het thuishouden van kinderen en de schadelijke gevolgen voor hun welzijn, ga je er vanuit dat zoiets ook nooit meer gebeurt. Maar wat ik ook geleerd heb afgelopen jaar is dat je nergens zeker over bent. Alleen al dat gevóel kan schadelijk zijn. En ik moet vaak denken aan mensen die in oorlog leven en voor wie dit dag in dag uit realiteit is. Of aan kinderen die niet een veilige thuissituatie hebben. En die continu op hun hoede moeten zijn.

In een van de eerste blogs die ik schreef over corona ging het over het ‘Lied van de week.’ Hoe we hier aan tafel vol overgave het lied van Lev zongen: ‘God is met ons!’ Onwennig zaten we daar, voor die eerste drie weken lockdown. We probeerden een nieuw ritme te vinden en deden dat door samen de dag samen op te starten met lezen, bidden en zingen. We hoopten en baden dat we voor die drie weken de kracht kregen. Wat zijn dat drie lang gerekte weken geworden! Mijn rek is er uit. Ik merk het als ik dit schrijf en steeds de tranen weg moet vegen.

De trein is inmiddels gekomen. Ik ben ingestapt. Of hij mij brengt naar waar ik wezen wil? Ik heb geen idee. Maar God blijft erbij!


Tot rust komen in het tumult van je gezin? Dat kan! Stiltetrainer Mirjam van der Vegt laat in dit praktische, eerlijke en humoristische boek zien dat stilte en kinderen geen onmogelijke combinatie is. Het gezin is bij uitstek de plek waar je de innerlijke rust leert beoefenen. Samen op ontdekkingstocht, ontspannen, Gods kracht beleven, groeien en delen. Ouder en kind leren van elkaar. Met unieke samenwerking met een tekentherapeut.

Mirjam van der Vegt is auteur en stiltetrainer. Ze geeft retraites, lezingen en trainingen rondom rust en stilte. Van haar boeken over stilte werden al meer dan 50.000 boeken verkocht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *