Wat een overhoop gehaalde schoudertas voor gevolgen heeft…

30 juli 2019
Delen via:

Vandaag maakt mijn dochtertjes rommel, naast irritatie😉, wel een heleboel in mij los…

Haast en rommel

Gehaast loop ik door de gang, ik weet niet meer waarvoor maar vast omdat ik iets kwijt was (meestal mijn sleutels). Dochtertjelief drentelt inmiddels ook eigenwijs door het huis en ze rammelt regelmatig boos aan de gesloten traphekjes. Alsof die dingen dan een keer open zouden gaan. Zo ook nu. Ze is al eventjes in de gang aan het ronddartelen, als ik een blik op de hal werp. Te laat ben ik me ervan bewust dat ze zojuist mijn volledige handtas uit elkaar heeft lopen klauwen wanneer ze op me af komt en haar handjes omhoog strekt.

Niet weer, denk ik wanhopig. En niet nu, want we moeten de jongens ophalen van school. Zucht… wat is dat met meisjes? Mijn jongens deden dat nooit en nu liggen mijn lipgloss, deo, geurtjes (‘oeps, had ik er drie (!) in mijn handtas zitten?’), rouge, vijf pennen en een paar verfrommelde bonnetjes overal door de gang… Vanaf de deurmat, staar ik met mijn pasfoto op mijn OV-chipkaart mezelf aan. Mijn portemonnee is daar ook volledig uit elkaar geklauwd. Daar gaan we weer. Meisjes en handtassen. Ik verschuif mijn blik weer van de troep, naar mijn dochter. Ze staat nog steeds naast me met haar handjes omhoog.

Keuzes, keuzes, keuzes… eerst opruimen of eerst haar vasthouden? Met haar grote ogen kijkt ze vragend op. Ik zwicht en til haar op.

Terwijl ik haar knuffel en haar haartjes (met inmiddels ein-de-lijk een staartje met roze elastiekje, yes!) in mijn ogen kriebelen, denk ik aan mijn wens wat meer te zijn en zien zoals een kind (bedoeld) is. Ineens zie ik het voor me. Staat Hij altijd, dus ik bedoel serieus 24/7, zó klaar voor Zijn kinderen? Armen wijd open en naar ons uitgestrekt? Net als mijn dochter ook nu weer doet? Het komt even hard binnen en mijn gedachten dwalen af.

Want wat als…

… dat vragen om te worden vastgehouden niet meer gaat? Wat als dat zeer is gaan doen? En wat als al je luiken en deuren dicht zijn gegaan… of gedaan? Wat als je deze zelf niet meer open krijgt? Of als je ze zelf vanuit de binnenkant angstvallig dichthoudt als aan de buitenkant iemand eraan trekt? Wat als je jezelf onzichtbaar houdt en (bijna) niet meer kan vragen om nabijheid? Omdat je het vertrouwen kwijt bent geraakt in dat je vraag wordt beantwoord of ontvangen? Of omdat het om welke reden dan ook, pijn is gaan doen?

 

Mijn hoofd tolt door. En wat als ontvangen niet meer gaat? Wat als jouw huis of dat van een ander die je kent,  afgesloten is? Of heeft God het niet nodig dat wij een ingang maken of een raam of deur open zetten? Of toch wel en moeten we het licht aandoen in sommige kamers die we liever donker houden? Ook al is hij dáár immers toch al.

Pain demands to be felt, otherwise it will demand you feel nothing at all, las ik laatst in een boek van Ann Voskamp. Die bleef wel even hangen. We mogen zelf, net als een kind bij zijn ouder, ook vragen om vastgehouden te worden. Hij heeft zijn armen al uitgestrekt. Misschien zijn Zijn armen ook vragende armen? Vragend om naar Hem toe te gaan? En wat dan als het onszelf niet meer lukt de armen uit te strekken of om Zijn open armen te beantwoorden? Mogen we dat ook tegen Hem zeggen? Hem ervaren in de armen van een ander om ons heen? En mogen we misschien soms ook Zijn armen voor de ander zijn?

Haastig opruimen

Met een glimlach ruim ik mijn lipgloss en rotzooi weer op in mijn tas. Ik heb weer eens meer vragen dan antwoorden. Zo ken ik mezelf weer. Maar dit weet ik wel. Mijn dochtertje vraagt met haar armpjes omhoog en ze ontvangt volledig. Beter dan ik soms kan. Ik slik wat tranen weg. Wat hoop ik dat ze dat bij Hem haar hele leven ook kan vasthouden.


PUURvandaag boekentip

‘Het geheime recept voor familie’ van Katherine Reay is een roman over twee zussen en hun passie voor koken. Wat is belangrijker: de band met je familie of je eigen dromen achterna gaan?

Verkrijgbaar vanaf 13 augustus

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *