Welke is van jou?

17 oktober 2019
Delen via:

“Welke is van jou?” Die vraag kreeg ik op de verjaardag van een vriendin. Ik laat iemand binnen die met haar zoontje naar het groepje spelende kindjes loopt.

Uuuh…zeg ik. Ik heb geen kinderen….

Zij: Oh…

Het valt stil, zij krijgt een kleur op haar wangen en ik krijg een blijk vol medelijden

Ongemakkelijk!! Ik maak een grapje en vraag of ze koffie wil. Ik zie de spanning bij haar wegtrekken en we doen alsof het nooit gebeurd is.

Een paar avonden later heb ik kerstborrel van de jongerenwerkers van de kerk. Een van de jongerenwerkers is zwanger. Ze is dolblij en staat te popelen om het aan iedereen te vertellen die avond. Ik feliciteer haar hartelijk en vraag hoe het gaat. En dan komt ie…En? Wanneer komen er kids bij jullie? Jullie zijn toch al een paar jaar getrouwd?

Uuuh…Tsja…die kunnen er misschien helemaal niet komen…

Zij: Oooh…wat erg! Dat wist ik niet!

Het valt stil, zij krijgt een kleur op haar wangen en ik krijg een blik vol medelijden

Ongemakkelijk!! Ik maak een grapje en vraag of ze wat wil drinken.

Patroon

Dit patroon herhaalt zich behoorlijk vaak en doe ik heel erg mijn best om de ongemakkelijke stilte te breken en te doen alsof het niks is. Dit is niet gemakkelijk aangezien het steeds voelt het alsof er een steen in mijn maag valt.  Maar waar ik eigenlijk nog het meeste moeite mee heb is de blikken die ik krijg. Lief bedoeld maar oooh zooo vervelend. De blikken die zeggen: Oh wat erg! Oh wat een gemis!  Oh help wat moet ik nu zeggen! Had ik het nou maar niet gevraagd!

Die blikken gaan me door merg en been. Deze blikken bevestigen namelijk dat ik niet compleet ben. Dat ik iets enorms mis. Dat ik nooit een vol leven zal leiden. Dat wij nooit een “echt” gezin zullen zijn. Klinkt misschien een beetje dramatisch maar zo voelt het wel. Wat zou ik toch veel liever het gesprek aangaan. Veel liever het onderwerp, waar toch wel een taboe op rust, open willen gooien. Wat zou ik graag willen zeggen dat wij eigenlijk heel gelukkig zijn met z’n tweetjes maar dat ik ook dagen heb dat ik mij heel bewust ben van het gemis en ik bijna misselijk wordt van verdriet. Wat zou ik graag willen voelen dat ik toch ook bij mijn leeftijdsgenoten in de kerk pas…

In de kerk

Een vriendin van mij zei laatst dat ze zich nergens zo gescheiden voelt als in de kerk…Ik voel me nergens zo kinderloos als in de kerk. Want als je getrouwd bent en je bent rond de 30, dan heb je kinderen. Punt. Op mijn werk is dit veel minder vanzelfsprekend. Mensen zijn single, of kiezen ervoor om geen kinderen te krijgen omdat ze carrière willen maken of ze willen pas later aan kinderen gaan beginnen.

We gaan nog steeds naar de kerk en natuurlijk zijn er hele fijne dingen aan bij een gemeente horen! Maar je merkt het wel. De mensen met jonge kinderen zoeken elkaar toch vaak op. Op kring gaat het 9 van de 10 keer over de kinderen voordat de bijbelstudie begint. Als er een gezinsdienst is, betekent dat, dat de kinderen ook in de dienst zitten. Zijn wij met z’n tweetjes dan geen gezin? Is iedere zondag niet een gezinsdienst? Op heel veel Christelijke forums, sites en social media pagina’s voor vrouwen gaat het ontzettend veel over kinderen, opvoeding en moederschap. Ik snap het wel zeker wel hoor! Maar toch…ik voel me er niet thuis en voel me soms erg eenzaam op mijn kinderloze eilandje.

Onuitgesproken

Allemaal onuitgesproken vragen en gevoelens…Ik hou ze meestal voor mezelf.

Waarom?

Om de ongemakkelijke stiltes die er vallen op het moment dat ik zeg dat we geen kinderen hebben en dat die er misschien ook niet komen. Omdat ik zie dat anderen het lastig vinden dat ik geen kinderen heb en zij niet weten wat ze moeten zeggen.

Jammer eigenlijk…want volgens mij hebben we best veel gemeen. Iedereen heeft iets in zijn leven wat pijnlijk is of moeilijk is om over te praten. Of het nou kinderloosheid is, depressie, eenzaamheid of verdriet om een verloren familielid.

Ik zou er graag met je over willen praten want het werkt ontwapenend. Als ik mijn verhaal met iemand deel, dan komt er bij de ander ook vaak wat los. Hoe mooi is dat? Lief en leed met elkaar delen! Er voor elkaar zijn! Voor elkaar bidden! Een luisterend oor en geen oordeel! Dat noem ik nou een echt gezin!


PUUR!vandaag boekentip

kinderen

‘Altijd in Gods hand’ van Lynn Austin is een prachtig boek vol levenswijsheid. Want hoe rijk is je leven als je het volledig in de handen van God kunt leggen?

Dat is wat schrijfster Lynn Austin je wil laten beleven met dit bemoedigende boek. In 40 korte hoofdstukken vertelt ze over haar eigen ervaringen met Gods eindeloze trouw en de bijzondere uitwerking daarvan in haar eigen leven en dat van anderen. Tussendoor geeft ze tips over o.a. stille tijd, creativiteit en jezelf weer opladen.

 

 

 

Reacties (6)

  • Anoniem schreef:

    Mooi geschreven en zo waar. Mij geeft het single/geen ouder zijn soms een gevoel van er niet helemaal bij horen. En de opmerkingen die vooral in de kerk gemaakt worden!! Ze zijn uiteraard altijd bemoedigend en/of troostend bedoeld (“er zijn ook geestelijke moeders nodig”, of “God heeft iets heel speciaals voor jou in petto”) maar kunnen zoveel pijn doen.
    En ik krijg ook regelmatig “tips” van hoe om te gaan met het single-zijn. Bijzonder genoeg komen deze tips meestal van mensen die al jaren getrouwd zijn, en ook jong waren toen ze trouwden. Ik wordt geacht hen serieus te nemen, maar wanneer ik tips geef over het huwelijk vraagt men zich af wat ik daar nou van weet. Hoezo meten met twee maten?
    Tot zover mijn klaagzang.

  • Christel schreef:

    Wat mooi en kwetsbaar geschreven. En hoe pijnlijk ook dat ik waarschijnlijk hetzelfde zou reageren. Al ben ik na mijn scheiding een paar jaar geleden er pas echt van bewust geworden hoe mensen elkaar pijn kunnen doen door iets of juist niets te zeggen… Ik hoop dat ik nu de mensen durf te vragen of ze het er over willen hebben of wat ze voelen. En niet zelf alvast het antwoord voor hen in te vullen.

  • Annemieke schreef:

    Super mooi geschreven, Marijke! Ik denk dat het heel goed is dat mensen zich hiervan bewust worden. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend als veel denken.

  • Ingrid schreef:

    Heel herkenbaar geschreven en ook juist dat stukje dat je het maar niet vertelt omdat het vaak zo ongemakkelijk voelt. Maar ook dat ik me zo enorm alleen met dit stukje heb gevoeld. Misschien dus ook wel doordat ik het zelf vaak niet (meer) deelde.

  • Jeanet schreef:

    Wat een eerlijk verhaal en zo herkenbaar. Als 61 jarige single en geen kinderen heb ik ook vaak het gevoel, dat men denkt, wat is er mis met haar. Niets en ik kan van heel veel dingen genieten, maar heb helaas niet de liefde van mijn leven gevonden. Ik reageer niet snel op artikels, maar dit raakte me diep.

  • Jenny schreef:

    Dag Marijke,

    Zo fijn om iets te lezen wat ik zelf had kunnen schrijven. Ik heb het ‘geluk’ dat ik in een hele kleine gemeente zit waar niet veel stellen met jonge kinderen zijn. Als ik bij mijn schoonfamilie ben is dat echter anders en bedenk ik me hoe zwaar ik dat zou vinden. Ik voel me ook meer ‘passend’ op m’n werk, waar er veel meer ‘uitzonderingen’ zijn. Ik ben nu bijna 10 jaar getrouwd en heb vaak tijden dat ik denk…ja iedereen heeft iemand voor te zorgen…en wat is mijn taak nou eigenlijk? Wat is mijn doel? Maar ik begin me steeds meer en neer te beseffen dat God zo veel groter is dan dat. Hoe moeilijk ik dat soms ook vind. Ik kom er steeds meer achter dat mensen vaak hun eigen pijn hebben op een bepaald gebied dat je met hen wel het gesprek kunt aangaan. Laten we juist deze mensen zoeken 🙂 en gun je misschien zelf ook even de rust van alle mensen mét kinderen om je heen….dat ben ik nu aan het leren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *