Ik hoor er vaak niet bij en dat is oké.

1 oktober 2020
Delen via:

Van 1-8 oktober is het de Week tegen Eenzaamheid. Een thema wat juist nu in deze tijd een belangrijk thema is. Daarom plaatsen we deze dagen meer over eenzaamheid.

 

 

Nadat wij als jong gezin naar Nederland verhuisden, was ik dat ‘meisje uit het buitenland’. En toen ik hele dagen door de weilanden trok en over slootjes sprong, werd me door mijn klasgenootjes verteld, dat ‘we dat hier niet gewend zijn’. Wat ik niet gewend was, was het constante playbacken. Ik heb serieus lange tijd gedacht dat Anita Meijer een groepje van vier identieke vrouwen was.
Een van mijn eerste herinneringen in mijn leven is dat ik buiten sta en naar binnen kijk waar mensen zijn. En juist dat beeld; dat beeld van erbuiten staan, op een plek zijn waar anderen niet zijn, en zelfs dingen doen die niet gewoon blijken, die anderen niet gewend zijn, werd als een blauwdruk voor mijn leven.

Buiten de groep

Ook toen ik ouder werd bleef dat gevoel van net buiten de groep staan. Er net niet bijhoren en daar het gevoel aan koppelen dat ik net niet goed genoeg was, niet leuk genoeg en daardoor liefde en acceptatie van de groep misliep.
Blowen op de middelbare school? Ik deed niet mee. Avondje uit met het werk? Ik voelde me vaak alleen. Baby-feestje? Ik was de enige zonder eigen baby en wist niet goed welke cadeautjes er van me verwacht werden. Laat staan dat ik de baby durfde vast te houden. En toen ik veertig werd, voelde ik me weer een vreemde eend in de bijt omdat ik nog steeds single was.

Eenzaam en donker

Ik voel me eigenlijk altijd een buitenbeentje. Waar en met wie ik ook ben. Mijn plek is aan de rand van een groep. In zekere zin hoor ik er bij, maar er hoeft nog geen zacht lentebriesje te waaien en ik lig er al weer buiten. En daarbuiten voelt het alleen. Erger nog; zichtbaar alleen want ik ben nog wel onder het oog van de groep. En dat maakt eenzaam en donker.
Tot op zekere hoogte heb ik in mijn leven alles gedaan om me aan te passen. Ik verzweeg mijn tochtjes door de weilanden en stortte me op het playbacken. In Zwolle leerde ik snel kip’n te zeggen als ik meerdere kippen bedoelde en in Eindhoven zei ik pardoes ‘houdoe’.
Ik leerde echte baby- cadeautjes te kopen en ging naarstig op zoek naar een zo gewoon mogelijke man om zo gewoon mogelijk te lijken, in een wereld die in mijn ogen zo gewoon mogelijk probeert te zijn. Andere gewone dingen zoals Netflix nemen, ‘gezellig’ ja zeggen als ik nee wil (‘De taart is echt heel lekker hoor!’), een auto kopen, in de pas bij de groep lopen: het lukte me gewoon niet.
En het lukt me nog steeds niet om bij de groep te horen. Ik hoor er gewoon vaak niet bij en dat is oké. Ik ben nu eenmaal iemand die in de lounge naast mijn vliegtuiglounge wacht omdat het daar rustiger is. Ik ben nu eenmaal iemand die omdraait als een wachttijd in de Efteling meer dan twee uur blijkt te zijn. Ik ben nu eenmaal iemand die alleen maar Christelijke boeken leest. En ik durf eerlijk nee te zeggen en mogelijk te verliezen terwijl ik weet dat ik zou winnen als ik ja zou knikken.

Accepteren

Nu ik eenmaal heb geaccepteerd dat ik ‘anders’ ben, heb ik ook geaccepteerd dat er een zekere eenzaamheid hoort bij mijn plek. Tegelijkertijd is het ook een eenzaamheid – of alleen-zijn – zo je wilt, die bij me past. En omdat ik nu weet dat die bij me past, voelt het minder zwaar, zo op mijn eigen plek.
We kunnen het best maar zijn wie we zijn. Welke plek we ook innemen ten opzichte van de groep. En accepteren dat er een bepaalde mate van  eenzaamheid hoort bij de plek buiten de groep. Maar is Jezus niet precies voor die mensen naar onze wereld gekomen? Kiest Jezus juist niet precies die mensen uit aan Zijn tafel? Is Jezus daarom niet speciaal voor mij gekomen? Om te laten weten dat ik, zo aan de rand, helemaal niet eenzaam hoef te zijn? Maar dat ik juist mezelf mag zijn en niet alleen dat maar mezelf ook mag laten zien?
Want naast de groep staan, geeft ook zichtbaarheid. En juist in onze eigenheid mogen we onszelf helemaal laten zien.
Want is eigenheid juist niet enorm aantrekkelijk? Inspireert authenticiteit juist niet tot een puurder leven? Is ‘raar’ zijn juist niet om te koesteren (en schattig te vinden)? Schuilt er juist niet een enorme kracht in het durven innemen van uitzonderlijke posities? Zit er niet juist wijsheid in de stem van de minderheid? Straalt er juist niet een enorm licht af van degenen die aan de rand van een groep durven te staan? Omdat we ons geliefd weten in Diegene die speciaal voor ons is gekomen?
Veel van ons horen er vaak niet bij en dat is oké. Het blijkt zelfs meer dan oké. Omdat we in Zijn licht mogen staan. En onszelf precies op die plek mogen laten zien.

PUUR!vandaag boekentip

buitenbeentjeBedacht, geliefd, gewild van Lindi Melse is een prachtig geïllustreerd Bijbels dagboek voor jonge vrouwen. Jonge moeder en creatieve duizendpoot Lindi Melse neemt in dit dagboek jonge vrouwen mee op weg door de Bijbel met praktische en creatieve inzichten. Ze vertelt bij de gekozen Bijbeltekst iedere week een persoonlijk verhaal over iets wat ze zich afvraagt, waar ze mee worstelt, waar ze blij van wordt of wat haar raakt. Zo neemt ze je mee in haar eigen zoektocht, waar ze je deelgenoot van maakt. Bedacht, geliefd, gewild is een inspirerend en motiverend Bijbels dagboek voor vrouwen dat aanzet tot geliefd leven.

Bestel dit boek voor €12,99

 

 

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *