Mijn beste vriendin en ik

15 juli 2021
Delen via:

Ari Schol schrijft in deze blog over haar beste vriendin, met wie ze een heel hechte vriendschap heeft. Ze beseft hoe waardevol dit is.

Mijn beste vriendin en ik kennen elkaar al ons hele leven.

Als vijfjarige meisjes speelden we samen buiten. We deelden de heerlijke schommel onder de statige boom in onze achtertuin. De boom die we alles toevertrouwden. Blaadjes die met ons mee leken te huilen als ze loslieten in de herfst. Openbrekende knoppen die ons hoop gaven in de lente.

Later fietsten we samen naar school. Een echte damesfiets hadden we al. Wat voelden we ons volwassen met ons blauwe regenpak en onze goedgevulde boekentas. We deden oogschaduw op en bloosden bij onze eerste bh’tjes. Toch, als we in de pauze ons drinkpakje met een rietje dronken, waren we ineens weer even kind.

Met de jaren groeiden niet alleen wij uit tot jonge vrouwen, ook onze vriendschap werd ouder en rijper. We lachten heimelijk over onze eerste vriendjes en we deelden ook ons eerste hartzeer, en ons tweede en derde. Op verjaardagen smikkelden we samen van taart en als alles even wat minder voelde, boden we elkaar troost met een knuffel.

Donkere wolken

Het leek of onze vriendschap nooit zou vergaan. Tot mijn vriendin op een dag ziek werd. De ene dag was het leven nog fijn en het volgende moment werd alles anders. De lucht met kleine witte wolkjes maakte plaats voor gitzwarte donderwolken die nooit meer zouden wegtrekken. Mijn beste vriendin deed alles om te overleven. Ze wist niet hoe ze om moest gaan met zoveel pijn en angst. Aan de buitenkant lachte ze, maar van binnen stierf ze. Ze raakte zichzelf steeds meer kwijt. Ze liep op drijfzand en steeds als ze dacht weer vaste grond onder haar voeten te voelen, zakte ze verder weg. Het was alsof alle onderdelen van haar leven geveld waren door haar ziek zijn. Ze maakte ruzie op haar werk en ze voelde zich nergens thuis. Ze zat onder de blauwe plekken. En wij? Wij konden elkaar niet meer vinden. Mijn beste vriendin en ik. Het was alsof we elkaar nooit hadden gekend. Nu nog voelt het verdrietig.

Een dochter van God

Een aantal jaar geleden heeft mijn vriendin Jezus leren kennen. Hij heeft de muren om haar hart afgebroken. Genade verwarmt haar, elke dag iets meer, als een lentezon; zacht en krachtig tegelijk.  Mijn vriendin is meer van zichzelf gaan houden en beter voor zichzelf gaan zorgen. Ze weet nu dat ze geliefd is en waardevol. Dat ze een dochter is van God. Ze rust uit in de natuur en noemt haar huis nu thuis. Ze doet prachtig werk en is getrouwd met de liefste man op aarde. En wij? Wij doen alles weer samen. Alsof het nooit anders is geweest. 

Dit weekend wandelde ik op het strand. Een oneindige zomeravond. Ik teken een hart in het zand en geniet van de ruisende zee. Schelpjes in mijn hand en de ondergaande zon die de duinen goudgeel kleurt.

Ja, besef ik, ik ben thuis. Thuis bij God. Thuis bij mezelf. En thuis bij mijn beste vriendin.


‘Altijd in Gods hand’ van Lynn Austin is een prachtig boek vol levenswijsheid. Want hoe rijk is je leven als je het volledig in de handen van God kunt leggen?

Dat is wat schrijfster Lynn Austin je wil laten beleven met dit bemoedigende boek. In 40 korte hoofdstukken vertelt ze over haar eigen ervaringen met Gods eindeloze trouw en de bijzondere uitwerking daarvan in haar eigen leven en dat van anderen. Tussendoor geeft ze tips over o.a. stille tijd, creativiteit en jezelf weer opladen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *