Waar hoor ik thuis?

3 september 2019
Delen via:

‘Mam, we hebben een nieuw meisje in de klas!’ Mijn zoontje was zeven toen hij met deze blijkbaar belangrijke mededeling thuiskwam.‘Wat leuk’, antwoordde ik. ‘Hoe heet ze?

Er verscheen een denkrimpel boven zijn ogen. ‘Ben ik vergeten, een heel moeilijke naam’. Hij zweeg even en de rimpel werd nog dieper. Toen schoot hem iets te binnen wat hem weer deed opklaren. ‘Maar weet je mama, ze is gearresteerd!’

Nu was het mijn beurt om te fronsen. Voor mijn geestesoog verscheen het beeld van een politiepeloton dat de klas binnenviel om het onfortuinlijke kind-met-de-moeilijke-naam in de boeien te slaan. ‘Gearresteerd?’ Ik herhaalde het woord nog eens voor de zekerheid.

Mijn zoontje knikte enthousiast. ‘Ja, dat vertelde ze zelf. En de juf heeft uitgelegd wat het was’. ‘Wat vertelde ze dan?’ ‘Nou, dat ze uit een heel ver land kwam en dat ze hier een nieuwe papa en mama heeft die voor haar zorgen’. De politieploeg blies onmiddellijk de aftocht en het kwartje viel. ‘Aha! Je bedoelt dat ze geadoptéérd is.’ Zoonlief keek me aan met een blik van dat zeg ik toch en verdween naar zijn lego-hoekje.

Op de een of andere manier heeft het onderwerp adoptie mij altijd enorm geïnteresseerd. Als kind merkte ik wel op dat de jongen die bij mijn vriendinnetje thuis over de vloer kwam om met haar broertje te spelen een andere kleur had dan zijn ouders, maar het duurde even voordat ik hoorde ik hoe dat kwam. Ik nam het destijds voor kennisgeving aan en vond het verder helemaal niet belangrijk.

Pas toen ik wat ouder werd en in mijn omgeving vaker met het onderwerp te maken kreeg, begreep ik dat er soms best wat haken en ogen aan zitten. Een collega had samen met haar man twee Koreaanse broertjes geadopteerd en kreeg te maken met complexe gedragsproblemen die zij absoluut niet hadden voorzien. De geadopteerde puberdochter van een kennis kwam in een identiteitscrisis en een zware depressie terecht die duidelijk verband hielden met haar onbekende verleden.

De tv-programma’s ‘Grenzeloos verlangen’ en later ‘Met open armen’ konden absoluut op mij als kijker rekenen, net zoals de uitzendingen van ‘Spoorloos’. In dit laatste valt het iedere keer weer op hoe sterk de drang bij mensen met een adoptieverleden is om hun biologische familie te vinden. Blijkbaar is het verlangen om te weten waar je wortels liggen, van wie je genen afkomstig zijn, te weten wie ben ik? een soort basisvoorwaarde om verder te kunnen met je leven. Het fascinerende vind ik altijd dat dit niet afhangt van de situatie waarin men opgroeit. Die kan nog zo harmonieus zijn, toch wil men op zoek naar de roots.

Tijdens een van de schrijfcursussen die ik ooit volgde schreef ik een kort verhaal over hoe een zeventienjarig meisje per toeval en tot haar schrik ontdekte dat haar ouders niet haar echte vader en moeder waren. Mijn docent merkte toen op dat het verhaal zich leende voor verdere uitwerking. Een jeugdboek, wellicht…

Dat leek toen nog een enorme ver-van-mijn-bed-show, (Ha! Ik een boek schrijven? Stel je voor!) maar het idee bleef wel ergens in mijn hoofd zitten.

Toen ik vorig jaar uiteindelijk inderdaad aan het boek begon, las ik eerst dat bewuste verhaal nog eens over. Oké, best leuk, maar het idee dat zich in mijn hoofd ontwikkeld had was toch een beetje anders. Mijn hoofdpersonage, Noortje, was niet alleen een stuk jonger, maar wist haar hele leven al dat ze geadopteerd was. Dus van een plotselinge ontdekking kon geen sprake zijn. Toch wilde ik dat er spanning in het verhaal zou komen. Hoe ging ik dat aanpakken? En waar kwam ze eigenlijk vandaan?

Starend naar de voortjagende novemberwolken die de eerste sneeuwvlokken tegen het raam deden plakken dacht ik aan de vele vakanties die mijn man en ik in de voorbije jaren hadden doorgebracht in de zonnige Algarve. Dat zou een goede locatie zijn… ik kende er bovendien aardig de weg, altijd een pré als je schrijft. Maar werden van daaruit wel kinderen geadopteerd?

Groot was mijn blijdschap toen ik via de Nederlandse Adoptie Stichting vernam dat dit inderdaad het geval was. Mooi! Ik ging de komende wintermaanden doorbrengen in Portugal!

Voorlopig alleen in mijn hoofd, maar toch…

Femmie van Santen

 


adoptie‘Waar hoor ik thuis?’ van Femmie van Santen vertelt het verhaal van Noortje. Noortje is een vrolijke tiener die zin heeft om naar de middelbare school te gaan. Zij is geadopteerd en gaat op zoek naar haar biologische ouders. Ze weet dat ze geboren is in Portugal en krijgt steeds meer moeite met haar adoptie. Waarom valt het haar ineens zo op dat ze er anders uitziet dan haar familie? Zou ze op haar moeder lijken? Samen met haar beste vriendin Pamela bedenkt ze een plan om op zoek te gaan naar haar biologische familie, maar dan gaat ineens alles fout…

Femmie van Santen schreef eerder ‘Een stip aan het einde van de wereld’, waarmee ze genomineerd werd voor Het Hoogste Woord.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *