#WeAreInPuglia – over hashtags, decadentie, en de dingen die je niet in de hand hebt

24 maart 2018
Delen via:

Wil je weten hoe het zover kwam dat Petra op een zaterdagochtend ergens in Puglia beestjes uit haar bilnaad stond te spoelen? Lees dan gauw verder! (En nee, dit is geen teaser die gaat tegenvallen – dit is allemaal heel erg echt.)

Gistermorgen om vier uur ging de wekker om met de auto naar Schiphol te gaan. Van daar met het vliegtuig naar Milaan, van daar weer met het vliegtuig naar Bari en van daar met een bus vol vrouwen en ballonnen naar Masseria Montenapoleone. Jelly heeft onwijs haar best gedaan om iedereen dit weekend het gevoel te geven dat je speciaal bent. Aan elk van die ballonnen in de bus hing een kaartje met een naam erop en ‘Welkom in Puglia!’ In de masseria – een soort verbouwde Italiaanse boerderij – stonden voor ons allemaal tasjes klaar met onze initialen erop, en toffe spullen erin. We kregen hier een uitgebreide lunch waar we allemaal heel erg aan toe waren, en tijdens die lunch stelden we ons allemaal aan elkaar voor. Wie zijn we, en waarom zijn we hier?

Te nonchalant
De groep die Jelly heeft samengesteld, is heel divers. Ik ben nooit eerder omringd geweest door zoveel ‘influencers’, voor wie Instagram niet eens meer een lifestyle is maar hun hele leven. Ik vind het fascinerend. Hier in de regio weten ze er goed op in te spelen met hashtags zoals #weareinpuglia, die ervoor zorgen dat je alle mooie plaatjes die getalenteerde vrouwen zoals zij maken makkelijk kunt terugvinden. Mijn fotografie haalt het daar niet bij. En dat is ook logisch. Als je zo’n profiel wilt bijhouden, kan je haar geen dag níét perfect in de krul zitten. Je kunt niet een keer vliegen zonder make-up. Ik ben veel te nonchalant om zo te kunnen leven. Ik vind het oprecht ontzettend knap, wat deze vrouwen doen.

Scheiden, dat is niet grappig

Tijdens de voorstelronde vertelde ik uiteraard ook wat over mezelf. Inclusief dat ik gescheiden ben, een co-ouderschap heb en fulltime werk. Dat vind ik zelf over het algemeen niet heel zwaar, al gaat het natuurlijk op en neer. Ik kwam er later nog met wat vrouwen over te spreken en een van hen zei: “Scheiden, dat is niet grappig.” Nee, dat is het zeker niet. Het is heel erg rot en dat blijft het ook heel erg lang, zelfs nadat de scheiding is uitgesproken. Maar ik doe elke dag wat ik kan, en vandaag kon ik naar Italië. Dat voelt wel een beetje decadent, om te spreken met Marlies Medema, maar het is vooral heel fijn.

Trulli’s
Het gevoel van luxe en decadentie duurde voort bij Masseria Torre Coccaro, onze slaapplek voor de eerste nacht, waar we na de lunch naartoe reden. Deze plek is werkelijk prachtig en ieder kreeg de sleutel van een sfeervolle kamer waar bij binnenkomst een fles prosecco en een schaal met vers fruit stonden. Ik friste me vlug op, at een paar druiven en repte me naar de bus naar Alberobello, het stadje dat bekendstaat om de ‘trulli’s’. Deze bijzondere huisjes werden tegen het eind van de middeleeuwen gebouwd om de belasting te ontduiken. De constructie zat zo simpel in elkaar dat de daken er elk moment af konden, en dan zou de nederzetting die hier was opgetrokken er niet meer uitzien als een dorp. Pas drie eeuwen later werd Alberobello officieel bekend en nu is het een van de opmerkelijkste plekken in deze regio. Er staan in totaal 1400 trulli’s, die een bijzonder aangezicht vormen. Het regende bij aankomst in Alberobello en we moesten een eindje door die koude regen lopen, maar het was de moeite waard.

Die regen had trouwens niemand besteld, voor het geval je het je afvroeg. Het weer hier is op het moment niet zo stralend. Ik vond dat niet erg, totdat bleek dat door de enorme temperatuurverschillen in deze regio in de afgelopen dagen, er ineens een miereninvasie is.

Zodra je weet wat er aan de hand is, kun je handelen

Ik wilde niet over die mieren gaan schrijven, want ook dat is niet zo’n leuk onderwerp, maar terwijl ik dit typ komen ze nog tevoorschijn uit de nisjes van mijn laptop. Gisteravond plofte ik na die lange, volle dag zo moe op bed, dat ik niet doorhad dat er meer waren die dat bed hadden opgezocht. Mijn hoofd was zo wazig dat ik ook toen ik midden in de nacht lag te woelen en draaien van het kriebelen en prikken, niet de tegenwoordigheid van geest had om eens te kijken waar dat nou eigenlijk door kwam. Pas toen ik dus vanmorgen wakker werd van mijn wekker (die ik had gezet om dit stukje te schrijven) zag ik dat mijn bed vol zat met beestjes. Ik schrok, en tegelijkertijd was ik opgelucht omdat ik me niet had verbeeld dat ik de hele nacht werd gekriebeld en geprikt. Zodra je weet wat er aan de hand is, kun je handelen. In dit geval: lang douchen (er zaten overal, echt overal mieren – ja ik bedoel dus overal), al mijn spullen uitkloppen en in mijn tas stoppen, vlug de kamer verlaten en Sergio een cappuccino voor me laten maken.

Wat erg!
Nu zit ik hier, klaar voor de tweede dag van Puglia, en ik heb er zin in. Ik ben een beetje moe, ja. Dat ben ik wel gewend, dat maakt niet echt uit. Er kwamen net wat andere groepsleden binnen die vroegen hoe ik had geslapen. Ik zei dat het niet heel goed was gegaan. “O, was jij dat van die mieren? Wat erg!” Kijk, en dat helpt. Want ja, het was niet zo grappig. Maar ik heb gedoucht en ik heb koffie en ik ben in Italië en ik kan lachen. Laat ik dat dan maar doen.

Lees ook de vorige blog van Petra over haar verblijf in Puglia, Italie. 


Parelduiken van Marga Haas bevat 52 korte overwegingen – een voor elke week op het ritme van het jaar. De auteur presenteert oude bijbelteksten zo fris en sprankelend dat ze mensen van nu op een nieuwe manier aanspreken. Ze laat zich daarbij inspireren door meditatie, de christelijke mystieken en de deuken en barsten die zij in haar eigen leven opliep. De overwegingen geven stof tot nadenken en vragen erom herlezen te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Auteur: Petra Kruijt