Auteur:
Publicatiedatum:
3 jaar geleden

Pak de dief!

Er is vorige week flink bij mij ingebroken.
Om precies te zijn donderdag 8 mei, zo om en nabij de klok van twaalf uur middernacht.
Na de bijzonder feestelijke presentatie van mijn nieuwe roman Hemeldauw.
Er was duidelijk sprake van een zeer vakkundige en ervaren dief, want hij kreeg het voor elkaar om in een oogwenk tijd een flinke slag te slaan.
Misschien komt dat omdat hij me vaker heeft bestolen. Hij weet precies welke ingang het snelst open is te wrikken, want in het verleden heeft hij die ingang meer gebruikt dan me lief is.
En nu dus opnieuw.
Dat was slikken.
En schrikken.
Blijkbaar had ik de boel niet goed afgegrendeld.
Dom, want deze inbraak had voorkomen kunnen worden.
Gelukkig wist ik wie de dief was en kon hij de dag erna al worden aangehouden.
En gelukkig heb ik inmiddels ook weer terugontvangen wat hij had gestolen.

Toedracht

Voor wie zich nu afvraagt wat er gestolen was: nee, geen materiële dingen, zoals mij jaren geleden wel eens is overkomen (overigens ook een afschuwelijke ervaring, zo’n inbraak in je huis).
Wat er dan wel was meegenomen?
Mijn vreugde!
En de naam van de dief laat zich niet moeilijk raden…Juist ja, die grote dief, die niets liever doet dan je beroven van alles wat je van God hebt ontvangen.
Donderdag ging hij ook weer zo sneaky te werk!
Eerst leek hij voorafgaand aan de presentatie roet in de feestmaaltijd te gooien door flink wat zorgen op mijn bordje te mikken. Ook had ik letterlijk moeite om op de been te blijven, want mijn evenwichtsstoornis speelde ook flink op.
Maar op de dag van de presentatie zelf voelde ik me goed en was het echt een feest. Van het begin tot het einde heb ik enorm genoten van alle zegeningen zoals (in willekeurige volgorde): de mooie recensies en reacties van lezers. Het geweldige cadeau waar mijn uitgever mijn man en mij mee verraste. Het moment waarop ik mijn zus Rieteke het officiële eerste exemplaar mocht overhandigen. Het prachtige mini-psalmenconcert van Peter en Carin van Essen en Rob Vermeulen. De bijzondere gave die Peter voor vioolspel heeft. De verrukkelijke taart. Het moment waarop mijn redacteur Tineke het gedicht voorlas dat ze spontaan naar aanleiding van de roman geschreven heeft. De lieve, leuke, lekkere cadeautjes waarmee ik ongelooflijk ben verwend. De aanwezigheid van zoveel lieve mensen. De getuigenis van een van de aanwezigen. Mijn nieuwe jurkje waar ik zo blij mee was. Het bijzondere  om-nooit-meer-te-vergeten-en-totaal-onverwachte-moment waarop ik samen met mijn twee broers en twee van mijn drie zussen op het podium Psalm 133 mocht zingen – Waar liefde woont…

En zo was de dag een aaneenschakeling van kostbare momenten. Heel kostbaar. Zo kostbaar dat ze de moeite van het stelen waard waren.

Nog maar nauwelijks op weg naar huis werd het offensief ingezet met fluisterende en soms zelfs schreeuwende stemmetjes die mij vertelden dat ik (ook in willekeurige volgorde): iets heel belangrijks vergeten was te zeggen in de speech voor mijn zus. Dat ik vergeten was om mijn haar op te steken met de speld die ik juist speciaal daarvoor had uitgekozen en meegenomen. Dat ik mijn aandacht niet goed over alle aanwezigen had verdeeld. Dat ik vergeten was om Peter, Carin en Rob een bloemetje te geven. Dat ik dit, dat ik dat, enz.

Maar de grootste roof kwam toen ik op Twitter een foto van mijzelf voorbij zag schieten en ik ontdekte dat mijn nieuwe jurk wel leuk staat als ik sta, maar enorm mijn overgewicht accentueert als ik zit… en op die foto zat ik.

Buik

Op alle andere foto’s die ik daarna van de fotograaf kreeg, zag ik dan ook alleen maar buik, buik, buik.

Binnen no time was echt al mijn vreugde geroofd, en was ik zomaar van grote hoogte terug geduikeld in het dal van onzekerheid en faalgevoelens en het dal van een zelfbeeld dat bepaald wordt door mijn confectiematen.

En dus lag ik de hele nacht – in plaats van na te genieten zoals iedereen dacht, juist alleen maar te piekeren – en ook boos te zijn op mijzelf dat ik niet tegen al die negatieve gevoelens op kon en mezelf had laten beroven. De hele nacht worstelde en streed ik door en leek ik werkelijk vergeten te zijn hoe deze strijd maar op één manier te winnen was: door de Grote Strijder erbij te halen en tegen Hem te roepen: ‘Pak de dief!’

Gelukkig kwam dat besef weer terug, en heeft Hij de dief in zijn kladden gegrepen.

Ik kan dan ook oprecht zeggen dat ik nu echt nageniet van al die zegeningen die mij ten deel zijn gevallen. Maar het heeft me er wel weer bij bepaald hoe belangrijk het is om alert te blijven.

Want het is beter dat mijn wapenrusting goed zit, dan mijn jurk 😉

Bekijk ook eens...