Auteur:
Publicatiedatum:
4 weken geleden

Singles zijn te kritisch bij de ware liefde!

Nou, toen ik deze kop zag staan in een krant werd ik direct getriggerd om verder te lezen. Zo gezegd zo gedaan en gaandeweg had ik bij het lezen iets van: ja hoor daar gaan we weer!

Tijd voor wat tegengas!

Ik denk namelijk dat iedereen kritisch is als het op de ware liefde aankomt en dat is een goede zaak, want je gaat per slot van rekening een verbintenis aan voor de rest van je leven. Althans, zo is dat in mijn ideaal(beeld) nog steeds.

Ik besef heel goed – en spreek uit ervaring – dat wanneer je 15, 18, 20 of 23 jaar bent en dan de ware jakob tegen het lijf loopt, je op een roze wolk zweeft. Af en toe kukel je binnen een week ook weer naar beneden, soms na maanden en heel soms na een paar jaar. En soms ook niet.

Singles.2

Wat ik bedoel is dit: als je zo jong bent (ja, ja, ik ben al wat jaartjes ouder ) dan denk je niet te veel, maar voel je alleen en daar is niets mis mee. Bovendien vorm je elkaars karakter doordat je veel met elkaar optrekt en dat gaat wel of dat gaat niet.

Maar als je ouder wordt en je leven al hebt ingericht – met vallen en opstaan! – word je kritischer; al fladderen ook bij mij de vlinders in mijn buik nog steeds af en toe. Je karakter is in de loop der jaren bijgeschaafd en je bent zoals je bent.

En als de ware liefde zich dan op enige moment toch aandient, ben je – ondanks de roze wolk en vlinders etc. – toch iets voorzichtiger. Je leven – mijn leven – zal dan anders ingericht moeten worden en – hoewel je dat wilt – krabbel je je ook even achter je oren en denkt: oké maar dit dan en dat?

Singles.1

Dus ja, ik ben kritisch – zowel naar mezelf als naar een eventuele ware liefde – maar te kritisch? Nee.
En het gaat er bij mij niet in dat alle getrouwde vrouwen en mannen niet kritisch zijn geweest. Toch?

Hoe kritisch ben/was jij wat de ware liefde betreft?